En son seni bitirdim, içimdeki en derin kuyularda,
Adını anan yankıları tek tek susturdum gecelerde.
Zamanın ortasında söküp attım gölgeni,
İlk kez kendime yer açtım kendi içimde.
Kışlara mahkûm ettiğim ömrüm,
Artık bahara meylediyor usul usul öğrendim…
Güneş, en çok kendi karanlığını yenenin yüzüne doğar.

Peşine düşmeyeceğim artık hiçbir isyanın,
Yangınımı kendi ellerimle söndürdüm.
Sen duvarlar ördün, ben kapılar açtım,
Sen sustun, ben içimde konuşmayı öğrendim.
Kabuk tutmayan yaralarıma
Bir başkasını değil, kendimi sürdüm merhem diye gördüm…
İnsan en çok kendine iyi gelince iyileşir.

Sarı sonbaharlar hâlâ güzel,
Ama artık senin hüznün yok içlerinde.
Gönlüme vurduğun her kelepçeyi kırarken
Biraz daha özgür, biraz daha ben oldum.
Elimde kalan son şeydi gururum,
Onu da kaybetmedim sana.
Yokluğunu bile kapı dışarı ettim;
Bazı gölgeler bile fazladır insana.

Dilime sustum, kalemime dur dedim,
Sana harcanacak tek bir harfim kalmadı.
Gözyaşımı bile kendime sakladım,
Artık acımı bile kimseyle paylaşmıyorum.
Baksan da görmeyeceksin,
Duysan da duymayacaksın;
Evet seni
Sessizliğimin en derin yerine gömdüm.

Yılların ağırlığı çökerken omuzlarıma,
Ezilmedim…
Çünkü o yükün altında kendimi buldum.
Adını yazdığım her şiirde
Seni kahraman sananlar oldu belki,
Ama ben gerçeği biliyorum:
Kahraman, içinden çıkan insandır.
Kendi içimden çıktım.

Sanma ki yere basmıyor ayaklarım,
Ben artık kendi yolumda yürüyorum.
Umutlarım senin dallarında kuruyacak kadar zayıf değil,
Ben kendi bahçemde büyütüyorum yarınlarımı.
Al neyin varsa senden kalan,
Hiçbirine ihtiyacım yok.
Bu hikâyeyi ben yazdım…Son noktayı da ben koydum.

Ne bir ah kaldı dilimde, ne bir sitem,
Sessizliğim en büyük cevabım oldu sana.
Kapım kapalı, içim sakin,
Artık hiçbir hatıran dokunmuyor bana.
Seni, tozlu raflara kaldırdım,
Bir zamanlar yaşanmış ama bitmiş bir hikâye gibi.
Evet bazı insanlar
Hatırlanmak için değil, unutulmak için gelir.

Öyle bir gidiş ki bu…
Dönüp bakmak bile kendime yasak.
Eskiden dünyayı yakardım bir gülüşüne,
Şimdi bir gölge bile değilsin gözümde.
Kendi fırtınamda boğulurken öğrendim yüzmeyi,
Sonunda kendi limanımda buldum huzuru.
Anladım ki…
En güvenli yer, insanın kendi içidir.

Bana bıraktığın yalnızlık,
Sandığından daha kıymetli çıktı.
Sahte kalabalıklar yerine
Gerçek bir sessizlik verdin bana.
Aynaya baktığımda gördüğüm insan,
Artık seni tanımıyor.

Varlığın ne kattıysa, yokluğun da onu götürdü.
Geriye kalan sadece bendim…
Bana yetti.
Sen bir gölgeydin,
Güneş doğunca kayboldun.
Ben ise o güneşi
Kendi içimde doğurdum.

Zaman iyileştirir derlerdi,
Yanılmışlar…
İyileştiren zaman değil,
İnsanın verdiği karardır.
Ben seni bitirmeye karar verdiğim anda,
Kendimi yeniden başlattım.
O viran bahçede
İlk kez kendim için açtı güller.

Şimdi…
Bütün vedaların üstüne bir sükût örttüm.
Adını kalbimden sildim,
İzini ruhumdan kazıdım.
Artık özgürüm.
Artık tek başımayım.

Gerçekten kendimleyim.
Bitti bu kavga.
Bitti bu fırtına.
Seni değil, kendimi seçtim.