Bayram dedikleri; neşesi duvarlara sığmayan, sofrasında kahkahası eksilmeyen, kapısı sevgiyle ve büyük bir hürmetle çalınan o şanslı mutluluk sahipleri içindir.

Oysa benim gibi kimsesizliğin o dipsiz ve kör kuyusunda, bir başına sabaha uyananlar için bayram; sadece takvimde değişen ruhsuz ve soğuk bir yaprak, yürekte ise her sene biraz daha katmerlenen, her bayram sabahı biraz daha derinden kanayan kadim bir sızının adıdır.

Herkes en güzel bayramlıklarını kuşanıp, yüzünde umut dolu bir tebessümle en sevdiklerine, sığınacakları o sıcak limanlara koşarken; ben tozlu raflarda kalmış eski ve kırgın anılarımı sırtıma hırka niyetine sarıp ıssız sokaklarda kendi gölgemle bayramlaşıyorum.

Mutluluk denen o uzak ve yabancı iklim, benim coğrafyamdan göç edeli, rotasını benden sonsuza dek çevireli çok uzun zaman oldu. Benim payıma düşen bayram; sessizliğin o en ağır, en koyu tonunu kendi iç sesimde dinlemek ve bir daha asla gelmeyecek olanların yolunu, nemli gözlerle her köşe başında, her kapı eşiğinde beyhude yere beklemektir.

Sahi, sormak lazım; bayram kime bayramdır? Sıcak bir el tutana, bir çift güler yüze bakana ya da "nerede kaldın, yolunu gözledik" diyen bir sesle yüreği ısınana mı? Yoksa her bayram sabahına buz gibi bir yalnızlıkla uyanıp, boğazında düğümlenen o koca hıçkırığı kimse duymasın, kimse bu kimsesizliği görmesin diye içine gömenlere, suskunluğuyla dertleşenlere mi?

Benim bayramım; gurbetin ve terk edilmişliğin tam ortasında, buz kesmiş bir odada, bir bardak demli çayda bin yıllık kederi tek başına yudumlamaktan ibarettir.

Bayram, birbirine kavuşanların, bir sofrada buluşanların bayramıdır; bizim gibi her daim yarım kalanlar, her kapı sesinde boşuna irkilip kendi kimsesizliğini yeniden hatırlayanlar içinse bayram; sadece geçip gitmek bilmeyen koyu bir efkarın, dinmeyen bir sancının ve her geçen gün biraz daha ağırlaşan o koca yalnızlığın diğer adıdır.

Bizim bayramımız, hüzünle demlenmiş bir ömrün sessiz çığlığıdır.