Sükûnetim yanıltmasın seni yolcu
Gözlerimdeki bu sakinlik fırtına öncesidir
Ben bu hayatın tozlu raflarından
Kendi adımı ellerimle kazıyarak geldim
Sırtımı yasladığım dağlar yıkıldı da
Ben yine de rüzgâra eyvallah etmedim.

Sanma ki bu suskunluk bir yenilgidir
Toprağın altındaki tohumun sabrıdır benimki
Kırılan dallarımdan dert yanacak değilim
Köklerim sarsılsa da gövdem hâlâ dimdik
Umut dediğin o ince sızı varya
Onu kefen niyetine göğsüme sardım da yürüdüm.

Şimdi hangi aynaya baksan beni göremezsin
Çünkü ben o eski yolların çok ötesindeyim
Hüzün benim yoldaşım, isyan ise ekmeğimdir
Başım dumanlı olsa da alnım her daim açık
Gidiyorum işte kendi sessizliğimin peşinden
Yüreğimde bir kor, dilimde yarım kalmış bir türküyle

Zamanın paslı çarkında erisem de gitmem
Kendi sesimden bir sığınak kurdum kendime
Hangi rüzgâr savurabilir ki kalbimdeki külü
Ben o ateşi yangınlardan çalıp getirdim
Şimdi sükûtum en büyük çığlığımdır benim
Yol bitsin, ömür geçsin, ben yine o aynı benim...

Yıkılmadıysam eğer, sebebi içimdeki o çocuktur
Hangi fırtına dindirebilir ki ruhumun sızısını
Yollara düşmek değil, yollarda kendimi bulmaktır derdim
Eğilmedim hiçbir rüzgâra, satmadım kimseye sevdamı
Ben bu kavgayı sessizce, kendi içimde kazandım
Şimdi varsın her yer karanlık olsun, ışığım kendi canımdadır...

Adımı sorsalar, unutulmuş bir sokak dersin
Sesimi duysalar, bir uçurumun uğultusu
Yalnızlığımı kurşun gibi taşırım da ağır gelmez
Ben bu canı, pazarlık masalarında bırakmadım
Şimdi hangi rüzgâr eserse essin bana yabancı değil
Çünkü ben fırtınanın ta kendisiyim, kendi yaramda dermanım...