Gece çöktü gönlüme; rengi katran, dili lâl,
Bir sır yürüdü içimde hem yetim hem de melâl.
Kalbimde solgun bir gül; ne bahardan bir iz taşır,
Ne kokusu hatırdan, ne yaprağı bahardan
Her dokunuş bir sızı, her rüzgâr bir can yakar
Bazı çiçekler sadece karanlıkta açar.
Bir nehir aktı içimde; su değil, ağır bir sancı,
Her damlası bir çöküş, her kıyısı bir yabancı.
Sanki kader eğilmiş: "Sus, bu senin sınavın" der gibi,
Yarayı değil, izi konuşan o dilsiz sabrın der gibi.
Kaldırdım gözlerimi, o kapalı gökyüzüne,
Bir dua bıraktım değdi ruhun özüne.
Ey kalbimi bilen Rab! sığınışım zâtına,
İnsan sûrete bakar, Sen bakarsın niyetin âyâtına
Gecenin soğuk lisanı, bir nefes vurdu alnıma,
Dedi ki: Sakla kırıklarını, dokunma sızına, canıma.
Düşmek ayıp değil, gizlersen asıl yaran kanar,
Kul bittiği yerde, o sonsuz Kudret’i anar.
Karanlık bitmedi belki, şafak sökmedi hemen,
Lakin kalbe inşirah, ruha kuruldu merdiven.
Ben yıkıldığım yerden değil, O Rahmet’le var olurum,
Dünya görmese de olur, ben O’nda yer bulurum.