Burası upuzun bir koridor abla, her yer bembeyaz
Tıpkı o kışın yağan dokunmaya kıyamadığımız kar gibi.
Herkes çok sessiz, sanki fısıldasak birileri uyanacak gibi

O büyük demir çekmeceleri gördüm abla
Annem dedi ki yorulan melekler orada dinlenirmiş biraz
Daha dün bahçede gülüyorduk, hani depremi de yenmiştik ya
Tozlu enkazların arasından el ele çıkmıştık o güneşli sabaha.

Şimdi arkadaşımı o soğuk çekmecelerden birine koydular,
Üstünde taze çiçekler ebedi bir uykunun en başında
Arkadaşım öldü diyemiyorum abla dilim varmıyor
Sanki rüyasında en renkli uçurtmaları ucuruyor o şimdi dağlarda.

Dede anlattığın o masallar hangi ara böyle yarım kaldı?
Neden bu morgun koridoru okul bahçelerinden daha kalabalık?
Biz onları toprağın hiddetinden sağ çıkarmıştık oysa
Şimdi cennet kuşu oldular

Kendini mermilere siper eden öğretmenimiz
Kanat gerdi yavrularına can dedi kendi canından vazgecti
Şimdi cennet kuşlarının en önünde uçuyor

Rabbim annelerin, babaların yürek ateşine serinlik ver,
O morgun kapısında donup kalan umutlara bir inşirah gönder.
Bu bir dua olsun bizden
Bu ülkenin karanlıgi çocukların gülüşüyle ebediyen bitsin