3
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
126
Okunma
Hastane koridorlarında insanlar bakarken
anlıyorsun
yaşamanın kıymetini.
Ölümün soğuk nefesi
geziyor her karışında duvarların,
saatler bile yavaşlıyor
her tik tak
bir kalbin sabrını ölçüyor.
Bir ihtiyarın gözlerindeki muhtaçlık,
bir avuç insan sıcaklığına hasret
o derin yalnızlık korkusu
vuruyor yüzüne.
Hasta bir çocuğun
her şeye rağmen
annesine attığı o tatlı gülüşte
korkunun bile nasıl susabildiğini
anlıyorsun.
Bir kapı açılıyor,
bir umut giriyor içeri,
bir kapı kapanıyor,
bir dua yükseliyor göğe.
O uzun koridorlarda
insan ilk defa fark ediyor;
ne kadar kırılgan olduğunu hayatın,
ve ne kadar kıymetli
bir nefes daha alabilmenin.
Bazen
bir hastane koridorunda öğrenir insan:
yaşamanın bir mucize olduğunu
ve sevdiklerine sarılmanın
ertelenmemesi gereken
en gerçek zaman olduğunu.
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz