Gitmenden daha fazlaydı bazı şeyler.
Bazı şeyler yolumun üzerinde çok oyaladı beni.
Farketmek,elimde tuttuğum en sağlam kozum olsa da;
Ortaya koyamamak galip getirdi seni.
İliğinde boğulan zayıf düğmenin koptu kopacak son vaziyeti gibi hissettim aslında gideceğini.
“Bugün yapmadıysa,yarına da yakıştırmaz.”dedim.
“Gitmez,çünkü çok sevmişti.”dedim.

Gitmeyi mi yoksa sevmeyi mi beceremedin bilmiyorum?
Belki de zamanı ayarlayamadın.
Belki ben göğsünde uyuyakalınca kendimi evimde zannettim.
Yanlış anladım belki seni,yanlış anlattın.
Belki de karın boşluğumu doldurmak istedi sağ yumruğunun son gücü.

Ardından şuursuz şarkılar tavafladı yolunu.
Zaman gözümün önünden sadece bir mısra karşılığı istediği gibi gelip geçerken,
Bir eşikten tek başına geçip gitmeni paragraflara sığdıramadım ben.
Umursuz teorilerle herkesin yerine gitmenin ağırlığını bıraktın bana.
Ağır geldi,taşıyamadım.
Hayatla tanıştıran rüyaların uykusuna uyudum ama bir türlü yüzüne bakamadım.

O sabahı aklından hiç çıkarma sevgilim!Hiç…
Çünkü ben hiç unutmuyorum.
Adımların seni gitmek istediğin yerde,
Beni de görmek istediğin yerde bıraktı.
Son sözü çekip aldın aramızdan sanki.
Vedalaşamadım.
Ağır hıçkırıkların nabzı yapıştı kursağıma.
Ağlayamadım.
İlk kez çok hissettiğim bir şeye “acıyor”diyemedim.
Ağlamakla haykırmak arasında yapayalnız kaldım.
Zoruma gitti.
Göğsüm resmen taş kesti.
Saç diplerimden parmak uçlarıma kadar eriyen bir sızı uğurladı adımlarını,
Umursamadın…

Acı,ağzıma bir parmak bal çalıp sarhoş kadehlerin kalbini kırdı yüreğimin üzerinde.
İçimi içimden ayıran bir ağrının dizlerine kapandım.
Nefesimi koruyan boşluğa uzandı bir el,
Bileğinin asil gücünü,tüm manevrasıyla damarlarımda hissettim.
Aldırmadım.

Ama çok ağladım.
İçimde kaderlenmiş acıyla defalarca savaşıp,beyaz bayraklara mahçup nefesime kapı açtım gece yarısı.
Anlamı azalsa da içimden geçenlerin,
Derin nefeslerin en itibarsızını içime çekip,karşısında küçüldüm.
Küçüldükçe ölü çocukların toprağının üzerine gömüldüm.

Acımadım,
Gidişini serdim gözlerime,
Baktım ardından,
Uzun uzun baktım.
Dönüp bir kere ardına bakmana niyetli duaları,gittikçe açılan mesafene odakladım.
Sıktım kendimi…
Titremesin istedim dişlerim.
Dudaklarımı ezdim.
Kanattım en son öptüğün yeri.

Sonra yakan düştü göğüslerimden aşağı sanki.
Ses etmedim.
Gidişinin şerefine sevişecekmiş gibi soyundum.
Isıttım tenimi.
Yüreğimde erittim kendine yer bulamayan öksüz hançeri.
Bileklerimi kestim kökünden.
Yastığına büktüm boynumu..
Seni görmek var diye ebedi uykumda,
Gözümden son perdeyi yavaşça çekti haberci meleklerin en masumu.
Ve yalnız uğurladı nabzım bedenime saplı ruhumu.