Artık o şarkının içinden geçirmiyorum yüreğimi.
Dinletmiyorum kırılan sözlerimin ezikliğini kulaklarıma.
Ağlatmıyorum hiç gözlerimi.
Kan çekmiyor gözlerimi artık.
Unutuyorum galiba ben seni.
Sürekli bir resmin içinde de beklemiyorum dönmeni.

Gözlerini…
Gözlerini unuttum gibi oluyor bazı akşamlar…
Bazı akşamlar çok özlüyorum seni.
Sıkıyorum kendimi.
Kendi başını yakan bir ateşi indiriyorum göğsüme.
Taş basıyorum dokunamadığım yerlere.
Çok sağlam direniyorum.

Yutkunurken boğazımda yırtılan sesi topluyorum nefesimden.
Ama bahsetmiyorum kimseye,anlatmıyorum seni.
Zaten kimse duymak istemiyor dilimden yasak ismini.

Unutuyorum seni…
Yavaş yavaş unutuyorum.
Özleyerek azalıyorsun bende.
Kabul ediyorum;bazen de çok acıtıyorsun.
Bazen avuçlarımda boğulan kuşları rüzgara bırakır gibi çıplak bırakıyorum içimde sensizliği.

Çağlıyorsun…
Sakin denizlerin peşine düşen ırmakların yükü gibi devriliyorsun coğrafyama.
Gözümün daldığı yere imparatorluk kuruyor,
Adımlarımın altına şehrini seriyorsun.

Çoğalıyorsun sanki;
Sığmıyorsun doğurgan anaların sıcak rahmine.
Yırtıcı kuşların tırnaklarıyla,uyuyor sandığım bir sancıyı parçalıyorsun içimde.
Sadece bir kez nefes almayı;içimi çekmekle kandırıyorum.
Sadece bir kez…
Geçiyor sonra…
Zaman gibi…
Su gibi…
Başıma gelen ne varsa biraz sen gibi gelip geçiyor sanki.

Unutuyorum sanki seni.
Yüzünü,
Yüzünün merkezinden yüreğine yürüdüğüm o dar yolu.
Sözünü,
En çok da tutamadıklarını…

Unutuyorum işte…
Birgün seni,
Birgün beni.
Bir bakmışsın unutmuşum birgün;imzamın altında saklı adının baş harfini…