Bazen insan
Bir denizin ortasında değil,
Bir özlemin içinde boğulur.
Adını koyamadığı bir bekleyiş
Yavaş yavaş doldurur içini.

Dalgalar kıyıyı döver geçer,
Rüzgâr savurur, fırtına diner.
Deniz bile bir gün sakinleşir…
Ama insanın içinde kopan hasret
öyle kolay dinmezmiş, seneler sonra onu anladım.

Bir şehri yürür gibi geçiyorum şimdi;
Her sokakta biraz sen,
Her köşede gurbetin sessizliği var.
Kalabalıklar konuşuyor,
Ben ise senin yokluğunu dinliyorum.

Bazı geceler
Adını söylemeden anıyorum seni.
Rüzgârın getirdiği bir koku gibi
Gelip geçiyorsun içimden.
Uzak diyarlarda olsan da
Aynı gökyüzü örtüyor ikimizi.

Gurbet dedikleri şey
Yalnızca yolların uzunluğu değilmiş;
Bazen bir kalp
Başka bir kalbi beklerken
Yıllar kadar ağırlaşırmış zaman.
Ama insan yine de
bir yerlerde sabah olduğuna inanıyor.
Çünkü en uzun gece bile
Güneşin ilk ışığına yeniliyor.

Belki bir gün
Yolların bütün yorgunluğu biter.
Rüzgâr başka şehirlerden geçip
Aynı kapıya dayanır.

Ve o gün
Bütün bu bekleyiş,
Bütün bu hasret
Sessizce kavuşmaya döner.
Çünkü bilirim…
Bir kalp gerçekten bekliyorsa
Mesafeler yenilir bir gün.
Ve yıllarca içimde büyüttüğüm bu özlem
Bir kapının eşiğinde durur.

Ben gelirim…
Sen susarsın.
Ve o an
Bütün hasret
Tek bir sarılışta
paramparça olur.