Diyorlar ki;
"Bu derya, bu sözler nereden akar?"
Bilmiyorlar ki her mısra,
bir vefasızın ardından yakar.
Bir dirhem hüzün aldım, bin ah ile kardım,
Vefayı mumla ararken,
kendi gölgeme sığındım.
Kazan kaynar derinden,
dumanı hep sitemdir,
Sırtımdaki her hançer, kaleme bir merhemdir.
Gidenin bıraktığı o uçsuz boşluk var ya;
İşte o sessizlikte başlar,
en tılsımlı her mısra.
Kimi can dediğim yoldur, kimi candan bildiğim kan,
Söz biter, öz değişir,
geriye kalır sadece o yalan.
Hepsine bir cümle kurdum,
her birine birer mezar,
Vefasızın çok olduğu yerde,
kalem durmaz hep yazar.
Bakma öyle mahzun durduğuna bu dertli kelimelerin,
Altında derin izi vardır,
sessizce çekilen dertlerin.
Bir nokta koydum bazısına,
bazısına sonu gelmez ünlem;
Şairlik bize miras kaldı, onlara ise...
Koca bir hiçlik, koca bir matem.
Şimdi iç bu iksiri, her harfi birer şifa olsun,
Sen sustukça kağıtlar, vefasızın yüküyle dolsun.
Onlar çekip gittikçe, sen büyüyeceksin kelamla;
Çünkü dünya dönse de, hatır kalır hep selamla
Aleyna Irmak