Şiirlerimde yoksan eğer,
şiirlerimde olana şiirler okuyorumdur artık.
Çünkü kalp, kapısını sonsuza kadar kapalı tutmaz;
bir gün biri gelir ve içeri biraz ışık bırakır.
Bir zamanlar suskun duran dizelerim
şimdi başka bir gülüşün izini sürüyor.
Kelime kelime açılıyor içimde,
gecikmiş bir bahar gibi.
​Şiirlerimde yoksan eğer,
şiirlerimde olana şiirler okuyorumdur artık.
Ve anlıyorum:
bazı insanlar bir hikâyenin sonudur,
bazıları ise şiirin başladığı yer.
Şimdi yeni bir isim düşüyor mısralarıma;
rüzgâr gibi gelip geçen değil,
yuva bulan bir kuş gibi.
​Ve ben ilk defa fark ediyorum:
Şiirler bazen birini unutmak için yazılmaz,
yeni geleni sevmeyi öğrenmek için yazılır.
Çünkü bazı gidişler bir son değil,
kalbin yeni bir ismi öğrenmesidir.
​Eskiden bir uçurumun kıyısında bekleyen kelimelerim,
şimdi bir toprağa tutunmanın huzurunu taşıyor.
Çünkü sen gitmiştin ve boşluk, kendi sesini büyütmüştü;
oysa şimdi o boşlukta yankılanan, yabancı ama tanıdık bir nefes.
Artık geçmişin o tozlu raflarına değil,
bugünün taze ekmeğine, suyun duruluğuna yazıyorum.
​Hiçbir veda, bir limanı tamamen ıssız bırakmazmış;
sadece yeni bir geminin yanaşması için yer açarmış meğer.
Şimdi her mısramda o eski gölge siliniyor,
yerini güneşin ilk kez değdiği bir tenin sıcaklığına bırakıyor.
Ve mühürlüyorum bu defteri:
Bazı boşluklar dolmak için,
bazı kalpler ise sadece yeniden doğmak için kırılırmış.