Deftere yazdıklarımı sildim,
ama izleri yerinde duruyor;
kâğıt unutmuyor,
kalem affetse bile.
Unuttum sanmayın,
her silgi bir vaattir içimde,
gün gelir
üstünü karalarım.
Bir zamanlar adını yazmıştım hayatın
kenarına iliştirilmiş bir not gibi,
aceleyle,
kimse görmesin diye küçük harflerle.
Sonra sustum.
Sustum çünkü bazı kelimeler
söylendiğinde değil,
söylenmediğinde büyür.
Sayfalar sarardı,
ben aynı cümlede yaşlandım.
Her çizik bir geceydi,
her boşluk bir yüzleşme.
İnsan kendini silmeye kalkınca
geride daha koyu bir gölge bırakıyor
bunu geç öğrendim.
Unutmak dedikleri
bir lüks değil bana,
ben hatırlayarak ayakta kalanlardanım.
İçimde arşivlenmiş suskunluklar var,
tarihsiz, mühürsüz,
ama hepsi gerçek.
Zaman geçti sanıyorsunuz
oysa zaman sadece üstümü örtüyor.
Gün gelir
üstünü karalarım dedim ya,
o karalama bir öfke değil;
soğukkanlı bir hesaplaşmadır.
Kalemin ucu titremez o gün,
harfler kaçmaz satırdan,
çünkü insan en net
vazgeçtikten sonra yazar.
Ben kelimeleri bağırarak değil
bekleterek yendim.
İçimde büyüyen cümleler
bir gün sayfaya indiğinde
hiçbir silgi yetmeyecek.
Ne mürekkep utanacak
ne de ben.
Defter kapanır belki
ama izler açık kalır.
Herkes temize çektiğimi sanır,
oysa ben kirli gerçeği saklarım
en beyaz yerde.
Unuttum sanmayın.
Bazı insanlar susar
çünkü son sözü söylemek ister.
Ve o gün geldiğinde
üstünü karalarım
sadece yazdıklarımı değil,
yazılmamış ihtimalleri de.
Sayfa dayanır,
ben dayandığım için.