Bana bir adım gelsen,
yalnızca bir adım—
ayağının gölgesi düşse eşiğime,
iki kelam etsen,
harfleri seçmeden,
suskunluğunu bile bana bıraksan
dünya dururdu benim için.
Rüzgâr yönünü unuturdu,
saatler utanıp geri çekilirdi,
zaman kendi kalbini susturur
ve “şimdi” dediğimiz her şey
sonsuzluğa teslim olurdu.
Ama sen durdun.
İşte asıl felaket buydu.
Sen durdun…
oysa dünya hâlâ dönüyor.
Bak, ne utanıyor
ne yavaşlıyor,
ne de seni bekliyor.
İnsan anlıyor o an:
Demek ki dünya
bir tek kalbin duruşuyla durmuyor.
Ben öyle bir şey istemeliydim ki
olmayan bir şey olsun.
Adı konmamış,
tarihe sığmayan,
dile gelince utanan bir mucize.
İstediğim;
olduğunda güneşin sönmesiydi.
Göğün kararması değil—
ışığın bile anlamını kaybetmesi.
Zaman dursun istemedim aslında,
zaman çöksün istedim.
Dizlerinin üzerine çöküp
“Ben buradan öteye gidemem” desin.
Ama olmadı.
Çünkü sen gelmedin.
Ve bazı gelmeyişler
bir ömürlük gerçekleşir.
Şimdi ben,
dönen bir dünyanın içinde
durmayı öğreniyorum.
Herkesin akıp gittiği yerde
kendi içimde bir enkaz kuruyorum.
Adımlarım var ama yönü yok,
sözlerim var ama alıcısı yok.
Kalbim hâlâ
senin gelmediğin yere bakıyor.
Belki de hata şuydu:
İnsandan
kıyamet beklemek.
Oysa kıyamet,
bazen yalnızca
birinin gelmemesidir.
Ve dünya…
ne acıdır ki
buna rağmen
dönmeye devam eder.
Şimdi bir bekleyiş inşa ediyorum,
tuğlaları susturulmuş harflerden,
harcı ise geçip giden saatlerin tozundan.
Öyle bir yapı ki bu;
penceresi hep aynı boşluğa açılan,
kapısı içeriden kilitli,
anahtarı sende unutulmuş.
​Öğrendim ki;
durmak, sadece hareketsiz kalmak değilmiş.
Durmak, dünyanın dönüşüne karşı
kendi boşluğunda bir dirençmiş.
Sen gelmedin ya,
ben bu boşluğun içinde
hiç bitmeyecek bir yankı kurdum.
​Sesim artık sana ulaşmak için değil,
senin yokluğunu süslemek için var.
Çünkü biliyorum;
bazı saraylar,
sırf bir kişi gelmediği için
yıkılmaz, ama içinde de yaşanmaz.