Bilseydim sahte sevgilerinle boğulduğumu,
Gönlümün tahtında bir an bile oturtmazdım seni.
Gözümdeki o kör perdeyi erkenden kaldırabilseydim,
Bu kadar hoyratça çiğneyemezdin sana sunduğum yeri.
Bir yalanın gölgesinde büyütmüşüm içimdeki seni,
Tacını kendi ellerimle takmışım vefasızlığına.
Ben saraylar düşlerken sen harabelere aitmişsin meğer,
Geç anladım yüzündeki o karanlık yabancılığı.
Şimdi uzaktan izliyorum yıkılan geçmişimizi,
İçimde tek bir iz kalmadı sahte masallarından.
Sözlerin zehirli bir suymuş meğer, içtikçe eksildiğim,
Gülüşlerin bir tuzakmış, her adımda biraz daha kaybolduğum.
Mevsimler döner… bu taht elbet yeniden birini bekler,
Ama senin geçtiğin yerde artık hiçbir çiçek açmaz.
Bu gönül bir daha senin gibi bir yalana inanmaz,
Yaralar kapanır belki ama adın bir daha anılmaz.
Şimdi in o sahte ihtişamından ve karanlığına dön,
Çünkü bu yürekte bitti artık hükmün.