“Bir insanın gerçekten sevip sevmediği,
çıkarı ile sevgisi çakıştığında ortaya çıkar.”
— Özlem Saba

Bazıları sözlerinde sizi hayatının merkezine koyuyormuş gibi yapar;
listenin başında adınızı sayar.

Ama davranışlarına baktığınızda
sizi o listenin en son sırasına koyar.

Sizinle gelecek hayalleri kurar,
ama bütün yatırımlarını sizsiz size rağmen yapar.

Üç tane güzel söz söyler belki,
ama bir ’hakareti’ hepsini silmeye yerter.

“Benim ailem sensin” der belki,
ama her kritik konuda dönüp yine kendi ailesini seçer.

Kazancını onlarla, zahmetini sizinle paylaşır.
Sefasını onlara saklar, cefasını size sunar...

“Kırıldım, incindim, yaralandım” der;
ama kendi açtığı yaraların farkına bile varmaz.

Sevgi, saygı, aşk diye konuşur;
ama insanlığa sığmayacak şeyler yapar.

Hayatımın "tek aşkı" sensin der
Ama en ufak ayrılıkta eski listeleri yoklar,
Gözleri atmaca gibi orda burda "aşk" arar.

Yandım, tutuldum, kul köle oldum sana der
Ama seni, köpeğin de köpeği yerine koyar.

Ve bütün bunların ortasında
“seni her şeyden çok seviyorum” demeyi de ihmal etmez.

Yersen…