oysa
hepimiz Tanrının çocuklarıydık

aynı yağmurdan ıslandık
aynı toprağa bastık

kimi
yüreğinde bir kuş taşıdı
kimi
taş

kimi göğe baktı
kimi
kendi karanlığına

Tanrı
herkese
bir parça ışık bıraktı

kimi
onu sevgi sandı
kimi
gurur

kimi
ateşe verdi
kimi
sakladı

sonra
birbirimizin yarasına
duvar ördük

anısına
Sağır dilsiz

unuttuk elimizde olanı
bölüşmeyi

en çok kazanı
en büyük sandık

bir çocuğun gözlerinde
kendi çocukluğumuzu görmeden
geçtik yanından

kimimiz deniz aşırı
yerlere savrulduk

kimimiz
saklamdık bulunamayacak yerlere

kimi
hayatını teslim etti
oburluğuna

kimimiz
köle olduk o obura

doyuramadı
bizi
dünya

oysa
insanı
bire sevdiğinde

biraz merhamet ettiğinde
yeniden
dokunacaktı
Tanrı
dünyaya

çünkü
kimse kimseden büyük değildi

yaşı
ismi
cismi

aynı
havuzda
büyümüş

Tanrının avucundan düşmüş
birer küçük ışıktık sadece

yaşamı
anlayamadık
ama

belki ölüm dediğimiz şey
hepimizin
aynı kapıdan geçip
aynı sessizliğe
dönmesidir

ve dünya
birbirimizi affetmeyi öğrenene kadar
hep eksik kalacak

belki insanın
en büyük yanılgısı

kendini
Tanrının çocuğu sanıp
ötekini
yetim sanmaktı.