Rüzgârla gelen hüzün çöktü üstüme
Kırık bir yaprak gibi savruluyorum yalnız
Gözlerimde gölgen, ellerim boşlukta
Ama hâlâ yanıyor içimde bir kıvılcım

Ay ışığı düşüyor yalnızlığıma, geceler uzun
Rüzgâr savuruyor anılarımı, sessiz ve soğuk
Adımlarım kayboluyor boş sokaklarda
Ama yüreğim hâlâ fısıldıyor adını rüzgâra

Belki bir gün dönersin
Belki kalbimi duyarsın
O zaman yeniden doğarım

Yalnızım şimdi, rüzgârın önünde savrulan yaprak gibi
Sevdamla kayboluyorum, derin ve sessiz
Kalbim seninle dolu, ellerim hâlâ boş
Sensiz dünya soğuk, sensiz dünya hep yabancı

Bir umutla bekliyorum, belki içime bir ışık doğar
Ama her gün biraz daha eksiliyor zaman
Yüreğim sana bağlı, sözlerim senden yana
“Dön” diye fısıldıyor içimde hep aynı ses

Hâlâ bekliyorum, titreyen bir umutla
Her yol sana çıkıyor, her nefes seni çağırıyor

Yalnızım şimdi, rüzgârın önünde savrulan yaprak gibi
Sevdamla kayboluyorum, derin ve sessiz
Kalbim seninle dolu, ellerim hâlâ boş
Sensiz dünya soğuk, sensiz dünya hep yabancı

İçimde kaybolan bir hüzün var
Ve hâlâ seni bekliyorum, dünya sensiz eksik
Ama umut hâlâ yanıyor, bir gün döneceksin belki
Hasan İsra Yıldırım (cy)