Ah bir dağ çiçeği olsaydım
Yükseklerde, sisle konuşan
Ne soranım olurdu ne arayanım
Rüzgâr geçerdi halimi anlayan

Taşların arasında sessizce
Güneşi beklerdim sabah sabah
Ne yalan bilirdim ne de gürültü
Adım bilinmezdi, kalbim rahat

Bir dağ çiçeği olsaydım
Kimseler bilmezdi adımı
Ne kıranım olurdu ne solduranım
Toprak sarardı yaralarımı

Bir dağ çiçeği olsaydım
Uzak, sakin, kendi halimde
Ne sözüm kalırdı yarım
Ne de içim yanardı gecelerde

İnsan içine karışmazdım
Kalabalık bana ağır gelir
Bir bakış yeterdi yaşamaya
Bir damla yağmur, bir nefes serinlik

Ne hesap bilirdim ne pişmanlık
Düşmezdim “neden”lerin içine
Bir ömür geçerdi sessiz sessiz
Bulutlar şahit olurdu halime

Bir dağ çiçeği olsaydım
Kırılmazdım her esen yelde
Ne gidenim olurdu ardıma bakan
Ne de içimde büyüyen hasretler

Bir dağ çiçeği olsaydım
Zaman dururdu dibimde
Solmak bile huzur olurdu
Bunca yük olmazdı yüreğimde

İnsan olmak zor bazen
Çok sevmek, az anlaşılmak
Keşke kök salabilseydim
Bir yamaca, susup kalmak

Bir dağ çiçeği olsaydım
Adım anılmazdı dillerde
Ama ben olurdum, tam da ben
Kimseye benzemeden

Bir dağ çiçeği olsaydım
Sessizlikle dost olurdum
Ne dünya ağır gelirdi bana
Ne de kalbim bu kadar yorulurdu
Hasan İsra Yıldırım (cy)