Sokak lambaları birer birer söndü üzerime
Cebimde biriken hüzünlerden başka neyim kaldı?
Kimse sormaz, bu yorgun yolcu nereye gider?
Sırtımda koca bir dünya, içimde bitmeyen bir kış.
Adımlarım ağır, yollarım hep bir meçhule çıkar
Dost bildiğim aynalar bile bugün bana yabancı.

Yalnızlığım bile bana veda etti
Koptu tutunduğum o son hayat dalı
Yalnızlığım bile bana veda etti
Söndü içimdeki o sönmez sanılan yangın
Yalnızlığım bile bana veda etti
Sanki bu koca şehirde bir ben fazlalıkmışım

Hangi kapıyı çalsam, ardında derin bir sessizlik
Gülüşlerim emanet, gözyaşlarım ise gerçek sahibi ruhumun.
Tükenmiş bir ömrün son sayfasını yakıp kül ettim
Ne bekleyenim var yollarda, ne de bir selam yollayanım.
Sanki nefes alan bir mezar olmuşum bu hayatta
Sahipsiz kalmış yüreğim, kime anlatsam bu derin sancıyı?

Yalnızlığım bile bana veda etti
Daha bahar görmeden soldu gönlümün gülleri
Yalnızlığım bile bana veda etti
Birer birer döküldü umudumun yaprakları
Yalnızlığım bile bana veda etti
Kendi içimde kaybolan bir yetim gibiyim şimdi

Şikayetim kendimedir, bu büyük yenilgi benim
Gönül kapısını kime açtıysam, elinde bir hançerle geldi.
Artık ne bir ışık beklerim, ne de bir mucize ötelerden
Tükendi kelimeler, bitti bu büyük hayat kavgası.
Gidiyorum işte, izimi bile bırakmadan bu şehirden
Beni benden çalanların ahı kalsın sadece bu boş sokaklarda.

Yalnızlığım bile bana veda etti
Çıkmaz sokakların ortasında yolsuz kaldım
Yalnızlığım bile bana veda etti
Bu hayatın bütün borcunu ödedim de gittim
Yalnızlığım bile bana veda etti
Varlığım yük oldu artık bu yalan dünyaya
Hasan İsra Yıldırım (cy)