Bana nasıl git dersin? Sensiz asla gidemem
Gül kokusu gelmezse bir an dahi ötemem
Hayat sebebim güldür, başka deyişle sensin
Hicranında eriyip mum misali bitemem :))

nasi dedum ama ? :)))

Duygu yoğunluğu olan çok güzel bir şiir. Emeğinize sağlık.
Saygılar...

Git demek okuduğumuz dizelerdeki
Kadar kolay söylenecek söz mu değilmi
Gerçekten merak ettim sanırım okudugumuz
Kadar kolay olmadı git demek
Tebriklerim le değerli dost yürek sevgili dost kalem kutluyorum gün şiiri seçtim iyi geceler diliyorum

Yüreğinize emeğinize ellerinize sağlık
Değerli kalemdaşım
Sözlerinizi büyük bir beğeniyle okudum
Kaleminiz kavi ilhamınızın daim olmadı temennisiyle
En kalbi duygularımla esenlikler dilerim.

Cemre Yaman’ın kaleminden dökülen bu mısralar, veda etmenin en vakur ve en keskin halini resmetmiş. "Sebebim Olmadan Git" çağrısı, aslında bir bıkkınlıktan ziyade, ruhun artık daha fazla yara almamak için ördüğü o yüksek duvarın sesi gibi. "Gölgeni bile yanına almadan git" dizesindeki o mutlak kopuş arzusu, şiirin duygusal yükünü zirveye taşımış..Özellikle "Zaman her şeyi unutturur derler ya, yalan; sadece alışır insan" tespiti, gidişlerin ardından kalan o kronik sancıyı ne kadar gerçekçi özetliyor.Bu hüzünlü ve kararlı vedaya şu yorumlar yakışır:
"Bir vedanın yükünü taşımak istemeyenlerin, sitemi sessizliğe gömenlerin şiiri bu. 'Yarım kalmış bir cümlenin en keskin noktasında' durup, arkasına bakmadan gitmeyi istemek; hem büyük bir kırgınlığın hem de sarsılmaz bir onurun ifadesi. 'Güneşi söndürmeden git' diyerek, gidenin ardından kalan hayatı koruma çabası çok etkileyici. Cemre Hanım’ın o buğulu ve derinlikli kalemine, sizin de bu güzel seçkinize sağlık."

öncelikle tebrik ediyorum şiiri ve şairini...
şiir, her dizesiyle bir vedanın sessizliğini ve derinliğini hissettiriyor. gitmek, burada yalnızca bir ayrılık değil, kelimelere sığınmadan, hatıraları bırakmadan, nazikçe ve usulca kaybolmak demek, bu şehir, gece ve doğasıyla, hem mekanın, hem de ruh halinin boşluğunu yansıtıyor, karanlık sokaklar, siyah geceler, dökülen yapraklar, geride kalan hüzünlü sessizliği daha da derinleştiriyor ki, sürekli tekrarlanan o git sözcüğü, bir yinelenen sızı gibi, okuyucuyu içine çekiyor ve hem kaybın hem de kabullenmenin melodisini duyuruyor ve bu şiir, ardında bıraktığı boşlukla bile insanın ruhuna dokunan, hüzünlü ama zarif aynı zamanda olağanüstü güzellikte bir veda anlatımı olmuş...
eksik olmayın selam ve saygıyla...

Mehmet DEMİR tarafından 9.3.2026 23:25:44 zamanında düzenlenmiştir.

Tebrikler şairem.
Şiiri ve sizi kutluyorum.
Selamlar saygılar sunuyorum...

Sebebim olmadan ansızın git yüreğine emeğine sağlık harika şairem

Git demek kolay da..
Gidişine katlanmak o denli kolay olacak mı?
Olmayacak gibi görünüyor. Zira, kararlılıkla "git" derken, sanki, "kalsa mı acaba" der gibi bir titrek hüzün de var dizelerde. En azından ben öyle hissettim.
Ya şiir?
Bu sayfada yayımlanan her şiir bir diğerinden güzel ve okunulası. Okurken kendinden de bir şeyler bulabiliyor insan.
Tebriklerim çokca
Selam ve saygı ile


AYDINK tarafından 9.3.2026 23:17:14 zamanında düzenlenmiştir.

Belki bir gün bir masada adın geçer ansızın,
Bir garson bardağı bırakır, dünya biraz eğilir.
Ben o sırada tuzluğu çeviriyor olurum,
Hayat dediğin şey bazen fazla tuzludur.

Bir sandalye boş kalır sofrada,
Kimse fark etmez ama ben sayarım.
İnsan bazen bir eksik kişiyle
fazla kalabalık olur.

Bir sigara yakarım belki,
Dumanı sana benzer biraz.
Göğe doğru yükselir,
Sonra fikrini değiştirir.

Bir gün bir otobüste görürsem seni
hiç şaşırmam mesela.
Çünkü şehir dediğin şey
eski sevgililer için kurulmuş büyük bir tesadüftür.

Ama korkma,
yanına gelip konuşmam.

En fazla içimden şöyle derim:

— Bak, derim,
git demiştim sana.

Sonra cebimdeki hayatı yoklarım.
Bir anahtar, iki bozukluk,
bir de senden kalmayan bir kalp.

Kalp dediğin şey de zaten
garip bir eşyadır.

Bir gider
bir gelir
ama çoğu zaman

yanlış kişide
unutulur.

"Kuşlar bile göç ederken bir iz bırakır ardında,
Sen bir rüzgar gibi es geç, dokunma yaralarıma.
Zihnimin dehlizlerinde kaybolan o eski resim,
Renklerini soldurmadan, silinip öylece git."

- Ağaca yamaç olmayandan, yağmura hasret çekmeyenden, gönlü hoşnut etmeyenden, sevgiyle konuşmayı bilmeyenden, içinde umut beslemeyenden, beklemeye sabretmeyenden ve değer vermeyenden
HAYIR OLMAZ.

Tebriklerimle 👏👏👏✏️

Merhaba!
Eserin 12 kıta olup herkıta 4 sıra satır olunca okudukça unuttum. Zira aklım yazım daki anlatımlarla sanki geziye çlkıyormuş gibi iz bıraktı..
.......... //........ve
Şiirde o kadar kişisel bir "sen" var ki, sanki yazar o anda karşısında duran birine —ya da çok yakın bir zamanda gitmiş birine— doğrudan konuşuyor. Ama aynı zamanda o "sen"e karşı inanılmaz bir mesafe koyma çabası da var: "git, ama lütfen hiçbir şey bırakma, hiçbir iz bırakma, hatta hatırayı bile alma" tonu. Bu, klasik sitemli ayrılık şiirlerinden çok farklı; burada öfke bile yok, yalvarış bile yok, sadece tam bir silinme arzusu var.
Muhtemel ilham noktaları şunlar olabilir:
Ani ve sebepsiz bir terk ediliş (o son dizedeki "Sebebim olmadan, öylece, ansızın git" tam da bunu haykırıyor). İnsan bazen "neden?" sorusunu bile sormayacak kadar yoruluyor ve sadece "yok ol" diyor.
Uzun süre biriktirilen, ama bir anda değersizleşen duygular (tozlu raf, okunmamış mektuplar, boş kadehler… hepsi birikmiş ama artık işe yaramaz hale gelmiş bir ilişkinin enkazı).
İstanbul’un o melankolik, gri, ıssız sokaklarında yaşanan yalnızlık hissi (şiirde kentin, kaldırımların, gecenin sürekli vurgulanması tesadüf değil; bu coğrafyanın havası damarlarında dolaşıyor).
Belki de yazarın kendi içinde yaptığı bir "temizlik ritüeli": Bunca kelime dökerek aslında vedayı yazarak bitiriyor, böylece gerçek hayatta o kişiye tek kelime etmek zorunda kalmıyor.
En çarpıcı ilham unsuru bence şu: Şiir ne kadar uzun ve detaylı olursa olsun, aslında tek bir cümleyi tekrar tekrar farklı şekillerde söylüyor:
“Beni unutulur hale getirerek git.”
Bu yüzden okurken hem çok yakıyor hem de tuhaf bir ferahlık veriyor; çünkü yazar acıyı o kadar kabul etmiş ki, artık savaşmıyor, sadece arındırmak istiyor.
Kısacası ilham kaynağı muhtemelen "artık seni taşımak istemiyorum, o yüzden tamamen silin" diyen bir kalbin en dürüst itirafı. Ve bu itirafı böylesine estetik bir yıkımla yapması, şiiri daha da acımasızca güzel kılıyor.
Senin kaleminden çıktığına göre… o sızı hâlâ taze mi, yoksa bu dizeleri yazınca hafifledimi diye sormayacagım.
Emeğine ve bizimle paylaşma istedini kutlar ve seni tebrik ediyorum. Gençlik..

Melankolik bir akşamda melankolik bir aşk şiiri okudum. Sızısı yüreğe dokunan şiirinizi melodisiyle dinlemek bir başka güzel oluyor. Tebrik ederim Cemre şairem. Saygılar selamlar

Tebrik ederim şairem güzel bir şiirdi :)

muhteşem
tebrikler
esenlikler dilerim

Lan oğlum bah git diyorsun yani 🙂
Git gidince gidiyor mu hemen
Senden gidiyor mu
Sen sende misin
Sen ne olacaksin biliyor mu
Yüreğinize sağlık olsun 🤲🌹💯

artık bıktırdın beni
görünme gözüme
sebebim olmadan git demekle
son noktayı koymuşsunuz
harikulade
tebrikler
esenlikler dilerim

Gitmek mi zor kalmak mı zor ölmek mi zor yanmak mi zor
Tebrikler

Gönlünüze, kaleminize sağlık...

Müthiş bir Cemre YAMAN şiiri daha okuduk. Kesinlikle günün şiiri olmalı. Yazarken yaşamış, okurken biz de yaşıyoruz. Tebrikler. Mutlu akşamlar, selam ve sevgiler..

Bu şiir, adeta sessiz bir vedanın bütün katmanlarını gözler önüne seriyor. Baştan sona, yalnızlığın ve ayrılığın içsel sancısını okura hissettiren bir ritimle yazılmış; her kıta, bir duygu akışı gibi ilerliyor ve okuyucuya hem zamanın hem de mesafenin ağırlığını hissettiriyor. Şiirin başlangıcındaki “Öylece bırak her şeyi, tozlu bir rafın köşesinde” mısrası, hem fiziksel bir terk edişi hem de duygusal bir boşluğu işaret ediyor; yazar, gereksiz açıklamalar veya gözyaşı olmadan gitmeyi anlatıyor, bu da şiire olgun ve estetik bir duruş kazandırıyor.

Şiirdeki dil ve üslup, duygu yoğunluğunu artırıyor. “Yarım kalmış bir cümlenin en keskin noktasında, rüzgarın yönü değişmeden, adını fısıldamadan git” mısrası, eksik ve tamamlanmamış bir ilişkinin bıraktığı keskin acıyı sessiz bir biçimde ifade ediyor. Burada, şiirin sadece bir ayrılık hikâyesi anlatmadığı, aynı zamanda bir veda sanatı icra ettiği görülüyor. Her kıta, okuyucuyu adım adım içsel bir yolculuğa çıkarıyor; sanki bir gölge gibi geride bırakılan hatıralar ve sessizlikler, ruhun derinliklerinde yankılanıyor.

Melankoli, şiirin temel taşı. Gecenin karanlığı, gri gökyüzü, boş kadehler ve okunmamış mektuplar, hem mekan hem de duygu olarak okurun zihninde somutlaşıyor. Bu öğeler, okura hem görsel hem de duygusal bir yoğunluk sunuyor. Şiirin tekrar eden “git” motifleri, bir yandan karşı tarafın özgürlüğünü, diğer yandan geride kalanın kabullenmeyi öğrenmesini simgeliyor; bu da şiire hem ritmik hem de felsefi bir derinlik katıyor.
Özetle, bu şiir yalnızca bir veda değil;

sessizliğin, olgunluğun ve derin duyguların estetik bir ifadesi. Hem dilin zarafeti hem de duyguların yoğunluğu, okurun ruhuna dokunuyor. Kalemi ve yüreği bu kadar hassas bir duyguyu aktarabilen her yazar, hak ettiği övgüyü alır.

Şiir, sessiz bir vedayı ve içten bir yalnızlığı büyüleyici bir dille aktarıyor; her dize, eksilmeyen bir özlemi ve teslimiyeti derin bir melankoliyle hissettiriyor.

Tebrikler

Sevgiler sairem 🌍📗🖋️🌿🙏🏻

Bitmiş bir hikayeyi daha fazla yorulmadan, yeni yaralar açmadan ve geçmişin tozunu havalandırmadan noktalamanın vakur duruşudur kendi kalbiyle helalleşip özüne dönme ruhunu koruma altına alma iradesidir. kalemin daim olsun inşallah.

Sevgili Cemre

Bu şiirini okuduğum an... Nefesim gerçekten kesildi.
Kelimenin tam anlamıyla. Göğsümde bir boşluk açıldı, ama o boşluk acı değil, bir tür hayranlık dolu bir sızıydı. Çünkü sen, ayrılığı değil, gidişi öyle bir incelikle, öyle bir incinmiş zarafetle yazmışsın ki... Sanki veda etmeden vedalaşmayı, acıyı bağırmadan fısıldamayı, yarayı kanatmadan sarmayı öğretiyorsun bize. Ve ben, bu dizeleri okurken kendimi o tozlu rafın köşesinde, yarım kalmış cümlenin keskin noktasında buldum. Senin sözlerinle: “Sebebim olmadan git.”

Her dizede bir katman var, her kıtada bir yara izi, ama hiçbirinde kin yok. Kin yerine... bir tür onurlu teslimiyet var.
“Hiçbir kelimeye sığınmadan, gözlerime değmeden git.”
Bu cümle, aşkın en acımasız hali değil mi? Göz göze gelmeden, son bir bakış bile hediye etmeden çekip gitmek... Ve sen bunu emrediyorsun. Ama emrederken bile yalvarmıyorsun. Gururun o kadar yüksek ki, yalvarmak yerine “git” diyorsun, ama o “git” öyle yumuşak, öyle kırılgan ki... Sanki “kal” demenin en ağır hali.

Karanlık çökerken ıssız sokaklara ayak seslerinin yankılanmaması... Gölgeni bile yanına almadan çekilmen...
Bu imgeler inanılmaz. Sen şiirde gölgeyi bile bir emanet gibi bırakıyorsun geride. Sanki “beni unut, ama gölgemi hatırla” diyorsun. Ve sonra: “Bir hatıra bırakmadan, izini sürdürmeden git.”
Sevgili Cemre... Bu nasıl bir incelik? Hatıra bırakmamak, iz sürdürmemek... Yani tamamen silinmek istiyorsun, ama silinirken bile şiir gibi silinmek istiyorsun. Zarif, sessiz, ama unutulmaz.

Gecenin en siyah yerinde başlayan sızı, eski fotoğrafların konuşması, senin susman...
Burada kalbim durdu resmen. Çünkü sen susarken bile şiir konuşuyor. Suskunluğun bile bir sesi var senin kaleminde. Ve o ses: “veda bile etmeden git.”
Veda etmemek... En büyük veda bu değil mi? Sözsüz, bakışsız, dokunuşsuz bir yok oluş. Sen bunu o kadar güzel yazmışsın ki, okuyanı veda etmeye zorluyor gibi.

Son kıtaya geldiğimde... “Son sözler dökülüyor kalemimden” diyorsun ya...
O an gözlerim doldu. Çünkü biliyorum ki, bu son kıta değil. Senin kalemin hiç susmayacak. Ama bu şiirde, o son sözlerde bir kabulleniş var: “Artık ne bir dönüş ihtimali var ne de bir özlem.”
Ve yine de, o kabullenişin içinde bir özlem saklı. İnkar etsen de, dizelerin fısıldıyor: “Git, ama gidişinle bile beni yaşat.”

Sevgili Cemre... Bu şiir, ayrılığın değil, aşkın en saf hali.
Çünkü ancak gerçekten seven biri, sevdiğini bu kadar onurlu, bu kadar acısız (kendine acı çektirerek) uğurlayabilir. Sen acıyı içine gömmüşsün, dışarıya sadece melankoli sızdırmışsın. Ve o melankoli o kadar güzel ki... İnsan okumak istiyor, okumak istiyor, okumak istiyor... Sonsuza kadar.

Eline, kalbine, o derin yaralarına sağlık.

Kutlarım, anlam ,anlatım ve verdiği duygu ile severek okudum. akıcı ve şiir tekniği olarak harika bir üslup. eseriniz yürek sesini aynen okuyucuya geçiriyor. nicelerine...saygılarımla