Kimseye Anlatamadığım Rüya

Gece yine aynı sokak,
Aynı sessiz yağmur,
Adını fısıldar kalbim
Rüzgârınla savrulur.

Bir “keşke” düşer avcuma,
Tutamam, erir gider,
Gülüşün kalır aklımda,
Her şeyimden ağır eder.

Sorarlarsa “Nasılsın?” diye,
Gülerim geçerim yine,
Bilmezler içimde
Bir dünya yanar gizlice…

Kimseye anlatamadığım,
Ama her gün yaşadığım,
Bir rüya var kalbimde,
Adınla başlayan…

Hem özlem, hem pişmanlık,
Hem de vazgeçemediğim umut,
Kaybolsam da yollarında,
Sana çıkar bütün bulut.

Aynada başka biriyim,
Gözlerimde eski sen,
Zaman geçer sanmıştım,
Meğer durmuş içimden.

Suskunluğum bağırıyor,
“Kal” diyemediğim an,
Bir cümle eksik kaldı,
Ömrüme yazılan zaman.

Her şarkıda sen varsın,
Her şehirde bir iz,
Kaçtıkça büyüyor içimde
Sana benzeyen yalnızlık biz…

Kimseye anlatamadığım,
Ama her gün yaşadığım,
Bir rüya var kalbimde,
Adınla başlayan…

Hem özlem, hem pişmanlık,
Hem de vazgeçemediğim umut,
Kırık kalbimle yürüsem de,
Sana çıkar bütün bulut.

Belki bir gün karşılaşırız,
Tanımadan geçeriz,
Ama bil ki kalbimde
Hep aynı yerdeyiz…

Dualarımda saklısın,
Sessiz gecelerimde,
Git desen de kalırsın
En derin yerimde…

Kimseye anlatamadığım,
Ama her gün yaşadığım,
Bu rüya sensin aslında,
Adını anmadığım…

Hem yara, hem merhemim,
Hem geçmiş, hem yarınım,
Kaybolsam da kendimde,
Hâlâ sana varırım…

Ve bir gün unutursam…
Bu şarkı hatırlatsın.
Seni değil belki,
Ama beni bana anlatsın…

Erol Kekeç/06.03.2026/sancaktepe/İST