Seni Yazmak İsterim
Kalemi her elime aldığımda seni yazmak isterim,
Dil susar, kalem konuşur, gönlümde hicranın resmi.
Ellerim ceplerimde boş sokaklarda yürürken
Sedasız bir sükût iner kalbimin dergâhına gizli.
Yalnızlığın sivri okları saplanır yüreğime,
Kanatır ruhumun henüz dokunulmamış bakir köşelerini.
Sana ait olan sol yanım feryad eder içimde,
Çıkarıp versem kalbimi, yine dindiremem özlemini.
Yokluğunda varlığını hissederim ey mah-cemâl,
Bu hâl ne garip bir sırdır ki akıl ermez hikmetine.
Cihan halkı dünya malı, altın, gümüş peşindeyken
Ben fakir bir sevdanın düşmüşüm izine.
Bir görsem cemalini diye diye divane gönlüm,
Aklım firar etmiş, aşkın olmuşum esiri.
Yaş otuz yedi…
Felek böyle yazmış yazgımı, ben de rızayla kabullendim kaderi.
Eğer bu hâl ile geçerse ömrümün kalan dem’i,
Gam değil bana; yeter ki aşkın düşmesin gönlümden.
Zira bilirim ki vuslat bazen dünyada olmaz,
Bazen de saklıdır Rahman’ın lütfettiği cennetten.
Nice geceler geçer ay ışığında seni düşünürüm,
Yıldızlar şahit olur içimdeki yangına.
Bir sen varsın kalbimin mescidinde,
Bir de seni çağıran bu garip dua.
Ey sevgili…
Bilmem hangi diyarda, hangi rüzgârın koynundasın.
Lakin bil ki bir gönül var burada
Adını her nefeste zikreden bir derviş misali.
Ben aşkı senden öğrendim,
Sabrı da senden.
Şimdi sabrın dergâhında beklerim
Belki bir gün nasip olur vuslatın gülşeni.
Olmaz ise bu dünyada gam değil ey dilruba,
Ahiret sabahı vardır, orada da kavuşmalar.
Ben umudu bırakmam, kaderin yazdığı yerde
Belki cennet kapısında buluşur bu iki yar.
İşte o vakit anlar felek de, zaman da, mekân da
Ne imiş bir kalbin sadakatle sevmesi.
Çünkü ben seni yalnız bu dünyada değil,
Ebediyetin sonsuzluğunda da sevmek isterim.