Kalemi her elime aldığımda seni yazmak istiyorum, ellerim ceplerimde boş sokaklarda yürürken sedasız bir sessizlik çöküyor kalbime,yalnızlığın sivri okları saplanıyor yüreğime ve kanatıyor ruhumun bakir köşelerini,sana ait olan sol yanım çırpınıyor çıkarıp vermek istesemde yerinden kalbimi, yokluğunda varlığını hissettiğim için nafile bu hisler kafile para pesinde ben ise illede sen sesleriyle yankılanmış iç dünyamda fakir bir aşkın peşinde, bir görseydim cemalini diye diye divane olmus deli Ayhan.Yaş otuz yedi ! böyle gelmiş böyle gidersem eğer ne mutlu bana, nasılsa cennet te kavuşuruz ümidiyle doğru emin adımlar benimle.
Ve geceler...
Geceler ki sensizliğin en ağır yükünü sırtıma vuran sessiz kervanlar gibi geçer içimden.
Ay ışığı vurur kaldırımlara, ben yine aynı sokakta, aynı hasretin gölgesinde yürürüm.
Her adımda adını fısıldar rüzgâr, her köşe başında hayalin bekler beni.
Bir yanım sus der kalbime, bir yanım seni çağırır gecenin en derin yerinden.
Çünkü bilirim; bazı sevdalar vardır ki ne zamanla eskir ne de mesafeyle tükenir.
Onlar kader gibi yazılır insanın alnına, silmeye kalksan da silinmez.
Ben de o yazgının yolcusuyum şimdi,
Ellerimde kalem, dilimde senin adın, yüreğimde bitmeyen bir sızı.
Belki bir gün aynı gökyüzünün altında göz göze geliriz diye
Sabırla yürürüm kaderin bana çizdiği bu uzun yolda.
Eğer bir gün bu satırlar sana ulaşırsa bil ki
Bu kelimelerin her biri kalbimin en derin yerinden kopup geldi.
Ben seni sadece sevmekle kalmadım,
Seni yazdım, seni yaşadım, seni kalbime mühürledim.
Ve eğer bir gün kader bizi aynı kapıya çıkarırsa
Ben yine aynı adam olurum,
Kalemi elinde, yüreği sevdada, gözleri umutta bekleyen.
Çünkü bazı aşklar vardır
Dünya yetmez onlara…
Onlar sabırla ahireti bekler.
Ve ben…
O sabrı taşıyan fakir bir aşkın zengin hayaliyle
Hâlâ seni yazmaya devam eden
Aynı deli Ayhan’ım.