Bazen tökezler de düşer insan,
Bir omuz arar da bulamaz kafam.
Gölgesi uzamış sahte kahraman,
Yüzüme güleni çoktur, neyleyim.
Ekmek bölen girer candan içeri,
Bir tas su verip sarar kederi.
Ama pusudadır çoğu serseri,
Sırtıma binen çoktur, neyleyim.​

Adları ya Ahmet Mehmet ya Ayşe,
Sözleri bal gibi, kalpleri sahte.
Dostluk dedikleri ince bir perde,
Perdeyi delen çoktur, neyleyim.

Soframa oturur, ekmeğim yerler,
Ardımda karanlık sözler ekerler.
Gecemi bölüp de gündüzü sökerler,
Uykumu çalan çoktur, neyleyim.

Bilmedikleri yok, sorsan her şeyi,
Hak diye yutarlar mazlumun payı.
Dillerde Allah var, gönül harami,
Kul hakkı yiyen çoktur, neyleyim.

Secdeye varırlar alın teriyle,
Çıkar hesap eder gizli seriyle.
Adalet tartılır eğri teraziyle,
Doğruyu büken çoktur, neyleyim.

Unutmuş vicdanın ince yolunu,
Taş sanır kalbindeki o kolunu.
Kader bir gün çeker ipini, sonunu,
Sopasız döven Yaradan’dır, neyleyim.

Bir selam verince dost sanırsın hemen,
Gözünde hesap var, görmezsin sen.
Yüzüne bakarken ölçer seni hemen,
Değer biçen çoktur, neyleyim.

İnsanlık pazara düşmüş ucuzdan,
Herkes alıcıdır biraz hırstan.
Ruhlar satılırken üç kuruştan,
Bedelini bilen yoktur, neyleyim.

Ayhan der düşerim ama kalkarım,
Külümden doğarım, dimdik bakarım.
Yüküm ağır olsa yine taşırım,
Yıkılmam der yine Ayhan, neyleyim