Oldukça sarsıcı, döngüsel ve melankoliyi küllerinden doğan bir güce dönüştüren bir şiir. Bu dizelerdeki tezatlar —yanmak ve ıslanmak, düşmek ve hissetmek— insanın ruhsal büyüme sürecindeki o sancılı ama zorunlu "yıkım" evresini çok naif bir sertlikle anlatıyor.Düş ki kalbin olduğunu hissedebilesin": Acıyı bir zayıflık değil, canlılığın en büyük kanıtı olarak konumlandırman çok etkileyici. İnsan bazen sadece canı yandığında gerçekten "orada" olduğunu anlıyor.
​"Söndür ki her gün tekrar tekrar yan": Bu tam bir anka kuşu paradoksu. Ateşin devamlılığı için küle ihtiyaç duyması...
​Küllerin bedene yapışması: Geçmişin ya da yaşananların sadece bir anı olarak kalmayıp, insanın üzerine bir deri gibi yapışması hissini çok iyi vermişsin.
​Şiirin genelindeki ateş ve su (gözyaşı) dengesi, yıkımın içinden çıkan o garip estetiği (aydınlanan dünya) çok iyi beslemiş. Kalemine sağlık, hüzünlü ama bir o kadar da "parlak" bir metin olmuş.

Tebrikler

Yüreğinize sağlık değerli şairem. Mükemmel bir eser okudum. Tebrik ederim. Selam ve sevgilerimle , esenlikler dilerim.