Burada
bir nokta olmalıydı
ama koymadım
Çünkü
bitmesini istemedim.
Sensizliğin
grameri yok.
Özne kaçtı,
yüklem düştü,
anlam
ara sokakta bıçaklandı.
Ben
hangi zamandayım
bilmiyorum.
Şimdi
dünle kavga ediyor,
yarın
ifadeye çağrılmış.
Kelimeler
yerli yersiz
üst üste yığılıyor.
Bir seni,
bir de boşluğu
ayırt edemiyorum.
Bazen
bir harfi fazla düşünüyorum,
bazen
bir susuşu.
Sen
bir fiildin,
şimdi
isim bile değilsin.
Zihnim
parantez açıyor,
ama kapatmıyor.
Her düşünce
yarım bırakılmış bir itiraf.
Gece
tek başına bir cümle,
ben
yüklemi olmayan bir tümceyim.
Burada
bir ben vardı,
ama silindi.
Üstü çizildi,
yenisi yazılmadı.
Çünkü
yerine konacak
hiçbir şey
sen kadar eksik olamaz.
Susuyorum,
çünkü konuşursam
şiir bozulur.
Çünkü bu
şiir değil.
Bu
dağılmış bir bilinç,
bu
yazıya dönüşmüş bir çöküş.
Ve hâlâ
nokta koymuyorum,
Çünkü bazı şeyler
bitmez;
sadece
dağılır,
Rüyalar
artık mantıkla değil,
rastgele dağılır.
Her bir parçadan
senin sesini bulmaya çalışıyorum,
ama o
düşler arasında kayıp.
Zaman
benimle alay ediyor;
her dakika
bir öncekinin içine sızıyor.
Hatırlıyorum
unutmaya çalıştığım anı,
ama unutmak
sana dair her şeyi çoğaltıyor.
Bir boşluk,
bir cümle,
bir nefes;
her şey birbirine karışıyor.
Ben
yine de yazıyorum,
Çünkü yazmasam
sadece kaybolurum.
Yazdıkça
kaybolurken
bir iz bırakıyorum.
Kelimeler
bazen çatlıyor,
bazen düşüyor,
bazen
kendini yeniden buluyor.
Sen
hep bir eksik parçamsın,
tamamlanamayan bir cümle,
devam etmesini bekleyen bir dize.
Ve ben
devam ediyorum;
her harfte,
her satırda,
her boşlukta.
Çünkü
sensizlik
sadece yokluk değil;
Sensizlik
bir dil,
ve ben
o dili çözmeye çalışan
tek kişi.

Kadir TURGUT