vahide hanım

suların farklı rengi var
denizler mavi
ırmaklar gök

herkes maviyi seviyordu
uçsuzluğu kolaydı
bakınca ferahlık verirdi
kimse mavinin altında ne saklı diye sormazdı

ben kırmızıydım
aceleci
çabuk parlayan
çabuk incinen
avuç içi gibi sıcak


sizin renginiz hep yeşil kaldı bende

yeşil gibi ağırbaşlı
göz yormayan
ama baktıkça dinlendiren

bir ağacın gölgesi kadar sabırlı
ilk filiz kadar utangaç
bahar kadar ince

yorulan bir günün ardından
insanın içine su serpen o serinlik
işte öyle

ne bağıran bir renk
ne de kendini ispat etmeye çalışan
toprağa yakın
hayata yakın

ben kırmızıydım
yanmaya meyilli
fazla görünür
fazla hızlı

siz yeşildiniz
sakin
yerinde
kök salmış

mavi genişti
ama uzak
benim payıma düşen hep kan gibi
hızlı ve gürültülü bir kırmızıydı

ama içimde
dinlenmek isteyen her kırmızı
yeşile çalıyordu

herkes maviyi seviyordu
ben kırmızıydım
ve yeşili bakıyordum