bunu bir veda yazısı olsun diye yazmıyorum aslında. biraz teşekkür gibi. biraz iç dökme gibi. birazda insan giderken arkasında ne kalsın istiyorsa onu söylemek gibi.

hayat çok tuhaf bi şeymiş. insan doğuyor. büyüyor. seviyor. kırılıyor. bazen çok yanılıyor. bazen affediyor. bazen susuyor. bazen de susamadığı yerden kırılıyor.

şimdi daha iyi anlıyorum. her şey emanetmiş. beden emanet. nefes emanet. sevdiklerimiz emanet. acılar bile emanet. insan kendinin sandığı şeyleri bile bir süreliğine taşıyormuş sadece. bende emanet günlerimin sonuna geldiğim şu günlerde geriye bakınca içimde en çok teşekkür kaldığını görüyorum.

hayatıma iyi kötü değen herkese teşekkür ederim. bir cümlesiyle içimi ferahlatanlara. bir duasıyla yanımda duranlara. bir mesajıyla yalnız olmadığımı hissettirenlere. bir bardak çayla. bir tabak yemekle. bir gülümsemeyle. bir nasılsın demekle ömrüme dokunan herkese teşekkür ederim. bazı iyilikler büyük gözükmüyor ama insanın en dar zamanında bir damla su gibi geliyor.

ben kimsesiz büyüdüm. o yüzden hayatıma bir gün bile iyi niyetle değen insanları hiç unutmadım. bir sofrada yer açanları. kapı eşiğinde bekleten değil içeri buyur edenleri. bir yolculukta omuz verenleri. zor zamanda sesini esirgemeyenleri. hepsini ayrı ayrı hatırlıyorum. insanın kimsesi olmayınca küçük iyiliklerin sesi daha büyük duyuluyor gerçekten.

dostlarıma da teşekkür ederim. yanımda durabilenlere. duramasa bile bir zamanlar yolumdan geçenlere. bazı insanlar uzun kalmıyor ama iz bırakıyor. bazıları bir kelime ediyor. yıllar sonra o kelime insanın içinden su gibi geçiyor. bazıları bir gün geliyor. giderken bir mevsim bırakıyor. ben yolu kesişen herkesten bir şey öğrendim.

zor günlerimde bana omuz verenlere ayrıca teşekkür ederim. insan iyi gününde kalabalık oluyor. kötü gününde kim gerçekten yanında daha iyi görüyor. en dar zamanımda bana zaman ayıran. kendi yükünün arasından bana bir yer açan. moral veren. duasını esirgemeyen. içime serinlik bırakan herkesten allah razı olsun.

Elif Erdem’e ayrıca teşekkür ederim. zor günlerimde benden desteğini esirgemedi. kendi hayatından. kendi evlatlarının zamanından. kendi yorgunluğundan bana zaman ayırdı. moral verdi. dağıldığım yerde beni toparladı. bazen bir cümlesiyle istikamete çekti. içimde fırtına koparken bana serinlik oldu. insan gibi durabilmem için bana ayna oldu. bunu bu dünyada da. öbür dünyada da unutmam.

bilerek ya da bilmeyerek kırdığım. üzdüğüm. incittiğim kim varsa bunu herkes kendi kalbinde tartar. ben kendi kusurlarımı da kendi vicdanıma bırakıyorum. insan bazen acısından yanlış konuşuyor. korkusundan yanlış davranıyor. sevgisinden bile hata yapıyor. bende eksik bir kulum. kusurum çok. utandığım yerlerim çok. keşke dediğim cümleler çok. ama rabbim biliyor. kalbimin en derininde kötü biri olmak istemedim. sadece bazen iyi kalmayı beceremedim.

bana kötülüğü dokunanları da kendi vicdanlarına bırakıyorum. kimseyle hesaplaşarak gitmek istemiyorum. herkes kendi kalbiyle baş başa kalacak zaten. ben kimsenin ahını büyütmek istemem. kimseye beddua da bırakmak istemem. rabbim herkesin kalbine kendi hakikatini göstersin. bana düşen artık yük taşımak değil. yükleri sahibine bırakmak.

doğmak hak. yaşamak hak. ölmek hak. arada bize düşen şey insan kalabilmekmiş. en zor olan da buymuş belki. kırılınca insan kalmak. haksızlığa uğrayınca insan kalmak. sevilmeyince insan kalmak. yoklukta. yalnızlıkta. korkuda. yine de kalbini tamamen karartmadan durabilmekmiş.

elimden geldiğince bunu yapmaya çalıştım. bazen başardım. bazen başaramadım. bazen dağıldım. bazen sustum. bazen çok konuştum. bazen kendimi bile taşıyamadım. ama bugün geriye bakınca şunu görüyorum. rabbim beni hiçbir zaman tamamen yalnız bırakmadı. bazen bir insanın eliyle tuttu beni. bazen bir dua ile. bazen gece sessizliğiyle. bazen içimde ansızın beliren küçücük bir sabırla.

şimdi içimde garip bir sakinlik var. sanki dünya biraz uzaklaşıyor. sesler azalıyor. kalabalık çekiliyor. geriye sadece hakikat kalıyor. bir de insanın yanında götüremeyeceği şeylerin hafif hüznü.

keşke daha çok sarılsaydım dediklerim var. keşke daha az kırıcı olsaydım dediklerim var. keşke bazı sevgileri daha temiz taşıyabilseydim dediklerim var. insan ömrü biraz da keşke defteri gibiymiş. yine de o defterin arasında kurumuş çiçekler de var. güzel günler de var. gülüşler de var. unutmadığım iyilikler de var.

beni sevenlere. beni düşünenlere. benim için dua edenlere. benimle bir sofraya oturanlara. bir yol yürüyenlere. bir anımı paylaşanlara. bana güzel bakanlara. bir zamanlar kalbime iyi gelen herkese teşekkür ederim. ardımda kırgınlık değil dua kalsın isterim. ismim geçtiğinde ağır bir hüzün değil. küçük bir tebessüm de olsun isterim. çünkü ben bu dünyadan kusurlarımla geçtim ama sevgisiz geçmek istemedim. eksiklerimle geçtim ama nankör geçmek istemedim. yaralarımla geçtim ama duasız geçmek istemedim.

son günlerimde karalamalarımı arda katip olarak iliştirdim hayata. ve küçük arda’yada rahmet diliyorum.

emanet günlerimin sonuna geldiğim şu son günlerde rabbime sığınıyorum. ne verdiyse o verdi. ne aldıysa o aldı. ne yaşattıysa bir hikmetle yaşattı. ben razı olmaya çalışıyorum. zor olsa da. içim titrerken bile. insanın en son öğrendiği şey belki de bu. teslim olmak.

ben kimseden helallik istemiyorum. kimseye de helallik borcu dağıtmıyorum. herkesin hakkını. kırgınlığını. iyiliğini. kötülüğünü. sevgisini. vefasını. vefasızlığını kendi vicdanına bırakıyorum. benim de içimde kalan her şeyi kendi vicdanıma ve rabbime bırakıyorum.

rabbim kalanlara uzun. hayırlı. sağlıklı. huzurlu ömürler versin. kalplerini merhametten ayırmasın. kimseyi sevgisiz. duasız. sahipsiz bırakmasın. ben gidiyorsam da dilerim geride bir ağırlık değil. küçük bir iyilik. bir dua. bir hatıra. belki bir fincan çayın kenarında hatırlanan buruk ama temiz bir tebessüm bırakırım.

her şeyin hayırlısını rabbim bilir. ben artık bütün emanetlerimi sahibine bırakıyorum.