ve şimdi kendime dönüyorum Vahide Hanım

acaba gerçekten yük almak mı istiyorum
yoksa var olmanın bir yolunu mu arıyorum
başkasının hayatında küçük bir yer açılınca
insan kendi boşluğunu doldurmuş mu sayıyor

belki de cesaret edemediğim şey
sizin yükünüz değil
kendi ağırlığım

belki uzak dur diyenler
beni sizden değil
kendimden koruyordur

insan bazen iyi niyetini bile
bir sığınak gibi kullanır
benimki de öyle mi
bilmiyorum

bildiğim tek şey
adımın geçmediği bir cümlede
sessizce durabilmeyi öğrenmem gerektiği

yanınızda değilsem de
karşınızda değilsem de
içimden size doğru eğilen o ince çizgiyi
taşımayı öğrenmem gerektiği

belki en büyük yük
kimseye yük olmamayı öğrenmektir

belki de
bir tebessüm istemek yerine
uzaktan bir iyilik dilemek yeterlidir

şimdi susuyorum

çünkü bazı hesaplaşmalar
yüksek sesle değil
insanın kendi içinde
dimdik ayakta durmasıyla biter