2
Yorum
14
Beğeni
5,0
Puan
168
Okunma
Bir ömür başkasına ayna tuttum da meğer,
En karanlık köşe hep kendi içimden geçer.
Kime hüküm verdiysem hep kendime yazılmış;
Mahşer sandığım yerdir gönlümde kopan seher.
Her dem alkışlayan o kalabalık nerede?
Şimdi rüzgâr savurur adımı ıssız köşede.
Şöhret sanmıştım aslında sersem bir rüyaymış
Koştukça susuz kaldım, kendi çölüm içimde
Yar dediğim kim varsa sınavım oluverdi,
Dost bildiğim her omuz yarı yolda devrildi.
Meğer en ağır yükmüş insanın kendi nefsi;
Taşıdıkça kamburlaştım, gururum eğrildi.
Şimdi ne vefadan söz ne de eski sitemler;
Kırılan her parçamdan doğacak başka benler.
Bir pişmanlık yeterse kurtulmaya zincirden;
Belki de sabrıma aşıktır bu felaketler.
Ne vefaya sitem var ne de eski zamana;
En büyük hesaplaşma saklı insan olana
Sustum; ama susmakla dinmedi bu fırtına;
İçimde kıyamet var, tövbem kaldı yarına.
5.0
100% (7)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
