Karlı bir perşembe sabahından yazıyorum…
Merhaba yürek sızım…

Umarım iyisindir.
Umarım hayatın en güzel yerinde,
yüzünde yarım kalmamış bir tebessümle duruyorsundur.

Seni düşündüm de,
kağıdı kalemi alıp yazmaya başladım.
Çünkü bazı insanlar susarak unutulmuyor,
bazı isimler içten silinmiyor.

Sen gönlümün keşfedilmeyen vadilerinde
Sakladığım bir düşsün.
Kimsenin bilmediği,
haritası çizilmemiş bir ülke gibi.
Adını anınca içimde kar yağışı başlıyor,
ama üşümüyorum…
Çünkü sen,
kışın ortasında açan tek çiçek gibiydin.
Dokunamadığım ama varlığını bildiğim.

Şimdi penceremin önünde biriken kar taneleri,
sessizliğini anlatıyor bana.
Her biri erirken avuçlarımda,
bir hatıran düşüyor yüreğime.
Zaman geçiyor diyorlar,
ama bazı anlar saatlere sığmıyor.
Adını içimden geçirirken bile
bir ürperti dolaşıyor damarlarımda.
Gözlerim uzaklara dalıyor,
sanki birazdan kapıyı çalacakmışsın gibi.
Oysa biliyorum,
her bekleyiş biraz daha eksiltiyor insanı.
Belki sen şimdi bambaşka bir şehirde,
bambaşka umutların eşiğindesin.
Ben ise aynı duygunun içinde,
adını sessizce çoğaltıyorum gecelere.
Bir yanım vazgeçmeyi öğrenirken,
bir yanım hâlâ sana inanıyor.

Belki bir gün yollarımız yine kesişir.
belki aynı gökyüzüne bakıp
farklı dualar ederiz.
Ama bil ki,
sen kalbimin en sessiz yerinde,
hiç eskimeyen bir mevsim olarak kalacaksın.
Ve ben…
karlı bir perşembe sabahında
yine seni yazıyor olacağım.