MAVİYE KÜS BULUTLAR
"Maviyi yitirenlerin sessiz çığlığı..."

​Burası artık dilsiz...
​Mürekkebim bile üşüyor artık kağıdın o soğuk beyazında.
Kelimelerim çatlamış, noktalarım birer birer dökülmüyor artık satırlara. Dilimi damağımı unuttum, kalemim neden bu kadar titriyor dersin.?
Yoksa ömrümün en mavi cümlesi mi devrildi üzerime de bu kadar ezildim.?

​Yıldızlar birer birer çekildi bu geceden.
Hangi ah geçti bilmem o soğuk heceden...
Sükutun hançeri saplanmış bir kez bağrıma,
vazgeçtim artık o cevapsız bıraktığın son bilmeceden.

Peki, gökyüzü neden siyah hâlâ.?
Neden şafak sökmüyor bu mısralarda.?
​Of be kalemim of.!
Dedim sana yazma ayrılığın o kara yazısını.
Zifiri etme kağıdımı,
çalma ceblerimden yarınların müjdelerini... Anlatamam ben sensizliği bu boş sayfalara.

Hani her kışın sonu bahardı.?
Neden hâlâ buz tutuyor bu şiir.?
Hangi hicranın kuyusuna ittin beni de yokluğunda bir tek harf toplamak bile imkansızlaştı.?

​Zamanın kırık saatlerine inat,
birkaç mısra
"biz" peydahlayalım demiştim yarınlara.
Biz koksun istemiştim kafiyeler,
şiir bize doğursun umutlarını...
Ama bak;
kağıdı da kalemi de geçtim artık.
Sensizliğim kanıyor solumda.!

Satırlarım yorgun,
kalemim ise bizar...
Bu ıssız mürekkep yüreğimi kazıyor her gece.
Sen yoksun ya,
her harf bir veda artık benim için.
Gözyaşlarım bu şiire son mezar olsun.
​Şimdi dinle beni son kez...
​Kır kalemini ey gönlüm,
dök mürekkebi yere.!

Zifiri bir kilit vur,
bir daha dönülmez o sahte günlere.
Dilerim ki;
her güneşin doğuşunda sen karanlığı soluyasın.
Benim gibi buz tutmuş rüyalarında,
ismimi sayıklayarak uykusuz kalasın.!

​Gidiyorum işte;
başın göğe,
dizin ise toprağa ersin.! Kader seni de ömür boyu benim gibi siyahla gersin. Dudaklarımdaki bu mühür, senin boynuna ebedi vebal olsun.
Attığın her adımda,
ahım seni bir ecel gibi bulsun.!

​Anlaşıldı,
kelam bitti...
Sen gelmeyeceksin.
Olsun be sevgili,
bu da böyle yazılmış olsun.
Sen huzurla uyu emi,
mutlu yaşa.
Ben bu şiirde bitiririm sensiz;
Ama mahşerde iki elim yakanda kalsın...!

Emel Abokan
26/02/2026
06:25