kelimelerin kanadına sinmiş sızıyı dinledim. şiirin ruhuna kulak verdim, bana dedi ki:

“ben, insanın içinden geçen uzun bir kıştım. herkes beni bir mevsim sandı ama ben, takvimlere sığmayan bir bekleyiştim.

sonra sustu; sustu ama suskunluğu da konuşuyordu.
güneşin hutbesine hasret yüzleri düşündüm. ışığa susamış alınlar, sabahı bekleyen perdeler… şiir yeniden söz istedi.

insan, en çok aydınlıkta imtihan olur. karanlıkta herkes birbirine benzer.oysa güneş vurduğunda yüzlerin hakikati ortaya çıkar. hutbe dediğin ışığın vaazıdır; her sabah yeniden söylenir ama az kişi dinler onu.

ah o eyvahlar! şiirin sesi inceldi..


“eyvah, dedi, insanın kendine geç kalışıdır. çatılar arasına sıkışmış umutların, aşağıya düşerken çıkardığı sestir o. biz her ‘eyvah’ dediğimizde, aslında ne kadar keşke varsa hepsini gömmüşüzdür içimize..

bir an anladık ki : yaralı kuşlar diyarı uzak bir ülke değildi. kalbimimizin ta kendisiydi. renklerini kaybetmiş çiçekler, unutulmuş sevinçlerimizdi.

viirin ruhu son kez konuştu..

“kalbin göç ediyorsa bırak etsin. göç bir bitiş değildi. başka bir iklime varma cesaretiydi. yaralı kuşlar da uçar. çünkü kanamak, kanadın varlığını inkâr etmez. sen yeter ki göğe bakmaktan vazgeçme. bir gün, renklerini kaybettiğini sandığın çiçekler, adını bilmediğin bir baharda yeniden açacak.”

......

bazı şiirler bir veda gibi, bir tahliye emri gibi şairin ruhundan kopup ayrılır.
şair mürekkebini kağıda akıttığı an, aslında kendi iç kalesini terk etmektedir.


“yaralı kuşlar diyarına göç ediyor kalbim” diyen o ses,
sığınılacak bir liman aramıyor. aksine, sığındığı her limanı ateşe vererek ilerlemektedir.
okur, yani bizler kelimelerin peşinde bir iz sürücü edasıyla koşarken,
şair çoktan o kelimelerin arkasında bıraktığı enkazdan uzaklaşmıştır.


çünkü şiir,
sanıldığı gibi bir ayna değildir
o, şairin içindeki aynanın kırıldığı andır.

şiiri hep şairin biyografisine hapsetmek isterler.
bir dedektif titizliğiyle sorarlar: “kim bu giden?”,
“deniz hangi coğrafyanın suyu?”, “
''bu hüzün hangi çocukluğun yırtık pisküiti?”

oysa şiir, yaşanmışlıkların görkemli bir sarayı değil
vazgeçilmişliklerin, göze alınamamışlıkların ve dilsiz bırakılmış acıların tortusudur.
şair şiire gömülmez, şair şiiri gömer.

insan, anlatabildiği sancıyı bir nebze terk eder.
bu yüzden şiir bir itiraf durumundan öte
ruhun kendi içinden gerçekleştirdiği bir tahliye operasyonudur.


şiir yazıldığı anda şair,
kutsal bir bölünme yaşar.
varlığı ikiye ayrılır ve aralarında sessiz bir mutabakat imzalanır.

bir parçası susar; bu şairin dünyevi benliğidir.
utanan, saklanan, günlük telaşların içinde eriyen tarafıdır.
o, acıyı çeken ama sesini çıkaramayan taraftır.

bir parçası da konuşur; bu ise kelimelerin hükmünü eline alan,
kanadı kırık kuşları gökyüzüne fırlatan taraftır.
konuşan parça, susan parçanın kürsüsüne geçer
ve onun söyleyemediklerini teker teker anlatır
ve onları bütünsel bir hıçkırığa dönüştürür.


işte şiirin en büyük sırrı buradadır.

okur, yani bizler, şiiri şairin hayatına bağlamaya çalışırken,

şair, şiiri hayatta kalabilmek için bir nefes borusu gibi kullanmaktadır.

“eski bir şiirin kederidir”

şair o eski dizelerine baktığında,

onları yazan yabancıyı tanıyamaz.

tıpkı çocukluktan kalan bir çift terlik gibi.

deri oradadır, şekil oradadır ama içine giren ayak

çoktan başka yollarda aşınmıştır.



peki ya ''son mavi?

o, ne bir limandır ne de bir isim.

o, şairin ulaşabileceği son iç açıklık,

kelimelerin bittiği yerde başlayan o uçsuz bucaksız teslimiyettir belki.



değişik bir pencere olsun istedim
ama biliyorum ki;

Yıldız Hanım’ın şiir atlasına adım atmak,
sadece kelimelerden örülü bir metne değil,
ruhun en ince işçilikle yontulmuş kristal bir sarayına girmek gibidir.

derin bir duyuşun ve yaşanmışlığın asaleti vardır orada.
Yıldız Hanım, duygularını bir sel gibi başıboş bırakmayan

aksine o seli, edebi bir disiplinle muazzam bir nehre dönüştüren
yetkin bir kalemdir.



her zaman
takdir ve hayranlıkla
iyi dileklerimle selam olsun.