ne çok yoruluyoruz böyle
bir güle bakarken kanıyor ellerimiz
mahşerin dört atlısı koşuyor durmaksızın
yüzümüzde kuşatılmış zamanlardan bir türkü
çığlığı utangaç bir sevdaya ilişiyor suskun

kaybettik sevgilim
toz savuran yağmurlar utangaç
bir merhabaya pusu kuran karanlık
yalnızlıklara tünemiş yorgun kuşlar
sözcüklerin üşüdüğü mektuplar
yetim bir kalemin mürekkebinde
telörgülere susan yalnizliklar

eksiğiz tamam olmak göçebe
gecenin kıyısında mülteci düşler
rüyalarda unuttuğumuz yorgun uykular
sustukça sesimi öğütüyor acının değirmeni
elimi uzattığım kimsesiz intihar
öksüz bir ölüme çağırıyor gençliğimi

kalemlerde susan asi sözcükler
kalbimin derin kuyusunda yusuf lekesi
yenilginin sessiz ölüm söylencesi
çatlayan tohumlara yürüyen suyun gözyaşı
ne kadar ıslansak yetmiyor o yağmur
akrebin telaşı, yelkovanın sabrı
durmadan eksildiğimiz yaralı zaman

hayat menekşe gölgesinde
kırgın sessiz bir masal
durmadan koşturdu kırçıl yorgun atlarıyla
annemin entarisindeki dağ çiçeği
babamın alnındaki terle hüzünlendi
sokaklarında yasakların aktığı bu hasret
kardelen bir isyanın mührüdür şimdi

Latif Köybaş