Sevgili Dilzar

"İyi misin bensiz?" şiiriniz, okuduğum anda yüreğime bir bahar yağmuru gibi düştü; ama o yağmur hem serinletiyor hem de içimi sızlatıyor. Bu kadar samimi, bu kadar çıplak bir hasret ve sevda itirafı… Kelimeleriniz adeta bir mektup gibi, doğrudan kalpten kalbe yazılmış.

O başlangıç sorusu ve cevabı:
Hani bana soruyorsun ya sevgili.. Bensiz iyi misin ? diye
İşte sana cevabım.. En az senin kadar..!

Bu dize, acının en keskin halini öyle bir ironik tevazuyla veriyor ki, okurken gülümsedim ama gözlerim doldu. Toprak-suya, kış-bahara, gül-bülbüle hasret benzetmeleri… Klasik ama sizin elinizde yeniden can bulmuş, taze ve yakıcı. Hasretin evrensel döngüsünü, doğanın bile ayrılamadığı o kaderi şiire katmanız, ustalık işi.

Sonra o karşılıklı özlem sorgusu:
Sahi sen sevgili.. Sen nasılsın?
Sende özlüyor musun beni?
Senin de eksik mi bir yanın?

Burada şiir, tek taraflı bir ağıttan çıkıp diyaloga dönüşüyor; okuru da içine çekiyor, "acaba o da böyle mi hissediyor?" diye düşündürüyor. Ve o muhteşem itiraf:
Ne seninle ne sensizim..
Ben seni sensiz de severim..
Sen vazgeçilmezim.. Sen benim hem evvelim, hem ahirim..

"Evvelim ve ahirim" ifadesi, sevgiyi zamansız, sonsuz bir boyuta taşıyor; nefes, yaşama sebebi, iyiki… Bunlar, şiirin doruk noktaları. Son kıtalardaki o "bitmiyor sevgili bitmiyor" çığlığı ise, aşkın en acımasız gerçeğini haykırıyor: Bazen bitmek istesek de bitmiyor, silmek istesek de silinmiyor.

Sevgili Dilzar, bu şiir bir veda değil, bir sonsuz bağlılık manifestosu. Sade diliyle, tekrarlarıyla, içtenliğiyle okuyan herkesi kendi aşk yarasıyla yüzleştiriyor. Kalbinizin en derin köşesinden döktüğünüz bu sözler, birçok kalpte yankılanacak, birçok geceyi aydınlatacak ya da daha da karartacak – ama kesinlikle unutulmayacak.

Yüreğinize, o bitmeyen sevginize, bu muazzam iç döküşe sağlık Sevgili Dilzar, Şiiriniz, hasretin en güzel hali olmuş.
Kul Yorgun
🙏☕✍️