0
Yorum
4
Beğeni
0,0
Puan
35
Okunma
Umudu fallara bırakan insanlar gördüm;
ellerinde kahve lekesi,
gözlerinde uzun yollar vardı.
Papatyalara kıydılar sonra;
bir bahçeyi değil de
sanki çocukluğumuzu kopardılar
bir bir dalımızdan.
Bir insanın ruh hali,
hava değişir gibi değişir mi?
Değişiyordu işte.
Balkonlarda unutulmuş sandalyeler,
yarım kalmış sohbetler…
Ve şehir
uyumuyordu aslında;
sadece gözlerini kapatıyordu.
Ben artık anladım:
Bazı insanlar hayatımızdan gitmez,
sadece ses olmaktan çıkar.
Bir şarkının içinde geçerler,
bir yağmurun altında görünürler;
sonra,
tam sarılacakken hayat,
Bir adım geri çekilirler.
Bir kedi geriniyor sokakta,
Kuşlar uçuşuyor havada,
bir kadın çiçek suluyor,
bir çocuk koşarak geçiyor
caddenin ucundan.
Ve dünya,
bütün kırgınlığına rağmen,
ince bir noktadan tutunup
yeniden başlıyor hayata.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
