Sevgili Dilzar

"Lâl Sevda" şiirini okuduğumda içime bir sessizlik çöktü – kelimelerin değil, suskunluğun en ağır haliyle dolu bir sessizlik. "Bir akşam çöktü içime, / Adınla karardı gökyüzü" diye başlayan dizeler, aşkın nasıl da bir anda karanlığa dönüşebileceğini öyle çıplak anlatıyor ki, okuyanı kendi yaralarına döndürüyor.

Yanında susmak, uzakta daha çok susmak... Sevmek mi zordu, yoksa sevip susmak mı? Bu soru, şiirin ortasında asılı kalıyor ve cevap aramadan acıtıyor. "Sana değmeyen ellerim var, / Hep cebimde sakladığım" dizesi, dokunamamanın en somut hali; eller cebe giriyor, kalp dışarıda kalıyor. Ve o en dokunaklı yer: "Adını kalbime değil / Yaramın üstüne yazdım. / İyileşmesin diye değil, / Unutmayayım diye sakladım." Yara, unutmamak için korunuyor – bu, sevginin en acımasız sadakati.

Gözlerin başka sabahlara açılırken senin gecede kalman, onun gülüşü karşısında içte yıkılman... Bazı aşklar gerçekten kavuşmaz; sen ise "kavuşamadan sevdim" diyerek o kavuşmazlığı bir manifesto gibi kabul ediyorsun. Rüzgâr esiyor usulca ama seni getirmiyor – yine de sevda lâl, suskun ama capcanlı duruyor.

Dilzar Hanım, bu şiir kısa ama derin; her dize bir yara izi gibi. Lâl kelimesi başlığa cuk oturmuş: Dilsiz bir sevda, ama ne kadar çok şey söyleyen bir dilsizlik. Kalemin o kadar içten ki, okuyanı kendi suskun aşklarıyla yüzleştiriyor. Bu dizeler, kavuşamayanların en güzel tesellisi oldu bence.

Yüreğine, kalemine sağlık. Belki bir gün rüzgâr başka bir şiir getirir, belki de bu lâl sevda başka bir sese dönüşür. O zamana kadar, suskun yaraların şifa bulsun.

Baki selam ve muhabbetle...
Kul Yorgun
🙏☕✍️✍️