6
Yorum
12
Beğeni
5,0
Puan
180
Okunma
Niyet ettim seni sevmeye,
adını içimde usulca çoğaltmaya.
Bir kandil gibi astım kalbime yüzünü;
karanlık ne zaman inse,
adınla avunur yüreğim.
Yüreğimi bağladım yüreğine;
ip değil bu,
dua gibi bir şey.
Çözülürse gök düşer sanıyorum,
tutarsam dünya yerli yerinde.
Bir bekleyişin içindeyim şimdi,
zamanı ağır ağır süzen bir sabırla.
Adımlarını duymadığım sokaklarda
yine de sana rastlama ihtimalini taşıyorum.
Sevmek bazen kavuşmak değil,
bir ihtimali incitmeden taşımakmış.
Avuçlarımda sakladığım
küçük bir kıvılcım gibi,
rüzgâra karşı koruyorum seni.
Şimdi aşk orucundayım;
susuzluğum sensin,
iftarım yine sen.
Ama biliyorum,
her gecenin sabaha açılan
ince bir kapısı var.
En koyu karanlık bile
ışığı saklamak için belki.
Bir gün, hiç ummadığım bir anda,
aynı göğe bakacağız.
O zaman anlayacağım:
beklemek boşuna değilmiş.
Aşk orucum bitecek elbet;
ilk yudumunda adın olacak.
Gök düşmeyecek,
dünya yerli yerinde kalacak.
Çünkü umut
en çok sevenlerin payına düşer.
Ve ben seni severken
kaybetmedim hiçbir şeyi.
Aksine, kendimi buldum.
5.0
100% (8)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz