İNZİVA
Fevzi Emir Yılmaz


Ara verdim şiirlere artık,
Tükendi sandım duygularımı.
Oysa tükenen benmişim aslında;
Hisler hâlâ içimde,
Sadece konuşacak hâlleri yok.

Biraz his büyütmek için
İnzivaya çekiyorum kendimi.
Kalabalıktan değil,
Kendi içimin gürültüsünden kaçıyorum.

Sellerim dinsin istiyorum,
Yangınım sönsün;
Külüm savrulmasın diye
Susuyorum.
Nadasa kalsın biraz
Gönül toprağım;
Belki sessizlik,
En bereketli yağmur gibi
Yağar üzerime.

Ardından yine yazarım belki,
Kim bilir…
Ama şimdi kalemim soğusun istiyorum.
Çünkü ateşle yazılan her söz,
Biraz daha yakıyor içimi;
Her harfim,
Kalbimde sessiz derin bir yara bırakıyor.

Ayrılığa sitemler,
Sevgiye umutlar beslemek istiyorum.
Kırgınlıklarım dinlensin,
Yaralarım kabuk bağlasın,
Kalbim yeniden inanmayı öğrensin istiyorum;
Çünkü güven bende çoktan yorulmuş, umut suskun.

İşte tam da bu yüzden
Yazmak istemiyorum.

Kâğıt da benim gibi
Hasret kalsın istiyorum kaleme;
Benim çektiğim gibi
Acı çeksin diyorum.
Çünkü acıyı paylaşmayan
Hiçbir satır, anlatamadı beni.

İşte tam da bu yüzden
Geri çekiliyorum.
Bir adım değil,
Bir ömürlük susuş gibi;
Toprağa bırakılmış
Sessiz bir sır gibi…

Acı, hasret ve keder
Artık özlesin beni istiyorum;
Biraz da onlar
Bana seslensin istiyorum.
Hep ben mi çağıracağım?
Bir kez de
Yokluğum yankılansın
Bu vefasız semada…

Okuyan ben olayım artık:
Yazılan sitemleri,
Elimde bir kandil ile,
Başkasının yüreğinde arayayım
Kendi yalnızlığımı.

“Neredesin?” diyerek
Seslensin bana biri.
Bir tek cümleyle
Beni hayata geri çağırsın.

Bana yazsınlar artık
Sevgiyi ve nefreti;
İkisini de bilmek istiyorum.
Çünkü ikisi de
İnsana ait, sana ait , bana ait…

Biraz okuyayım,
Biraz susayım,
Biraz bekleyeyim…

Kalemim dinlensin,
Kalbim iyileşsin diye…

Artık yazamıyorum;
Çünkü bazı duygular
Ancak susarak anlatılır.

Ve gün gelir de
Bir mısra daha doğarsa içimde,
Bil ki;
O kalem sessizliğin mezarından kalkmıştır artık.