Gönlümün kapısını sana değil, rüzgâra açtım gitti,
Hasretin dağ gibi şişmesin, sönük bir kibrit gibi sönüp gitsin.
Ayaklarımın altındaki toprak seninle değil,
Benimle hemhal olsun, basıp geçeyim üstünden.

Nefesim eksilmiyor artık, aksine fazlalaşıyor lan,
Senin varlığınla değil, yokluğunla tamamlanıyor bu muamma.
Bırak büyük hikâyeler bir mısraya sığsın,
Sessizliğin de batsın, bağıra çağıra konuşalım artık.

Gönül mülkümün anahtarını kör kuyuya değil,
Senin suratına fırlattım, al da kaybol!
Aşkının ateşi mi? O da sönmüş, köz bile kalmamış,
Benden gayrı ne varsa, kendi keyfine yansın bitsin.

Gözyaşım mı? Onu rakıya kattım, suladım da içtim gitti,
Sabır ağacı değil, sinirden çatlayan bir zakkum olsun,
Meyvesi zehir olsa da, sen yemeyesin diye zehir olsun.
Dudağıma mühür değil, küfür mühür vurdum,
Kalbine giden yol da kapansın, tıkansın.

Gecenin en siyahında şafak değil,
Kafamın içinde başlayan baş ağrısı sensin.
Yüreğime düşen kor ateş mi? Söndür lan söndür,
İster kül et beni, ister sil baştan yarat,
Yeter ki son bakışım sana değil,
Aynaya bakıp “oh be kurtulduk” desin.

Dualarımın içindeki amin değil,
“Allah belanı versin” olsun artık,
Semaya açılan avuçlarımda kokun değil,
Tütün kokusu kalsın, bir de rakı.
Zamanın dar koridorunda merhamet değil,
“Ulan git başımdan” diyen en sağlam tekme olsun.

Uykusuz gözlerim seni değil,
Sabah kahvesini bekliyor artık,
Uyanmak istemediğim rüya mı?
Kâbusun olsun, bitsin gitsin.
Bırak dünya bir yanda kalsın, biz de bir yanda,
Ama bu can seninle değil, sensiz ebedi rahatlasın.

Bu fani bedenden ruh çekilirken göğsümdeki son sızı sen olma,
Mezarımın başında garip çiçek değil,
Isırgan otu bitsin, elini değdirme.
Adı vuslat değil, adı “oh be” olsun,
Her ne olursa olsun, sonum sensiz başlasın.

Ulan bitsin artık bu iş,
Sevda da bitti, hasret de bitti,
Kalan sağ olsun.