Eşeğim ben, ne yapabilirim ki,
Bir ömür yük taşırım da ses etmem.
Dağ yollarında ayak izim kalır,
Ama kimsenin gönlünde yer istemem.

Sabah olur, çanı vurur boynumda,
Bir yoksul türküsü düşer ardıma.
Kimi güler hâlime, kimi acır,
Ben yine yürürüm kendi yazgıma.

Sırtımda odunlar, çuvallar, dertler,
Bir de insanların bitmeyen yükü.
Çamura batsam da susarım çoğu kez,
Bilirim sabrın da vardır bir hükmü.

Ne bir alkış gördüm ne güzel sözler,
Bir kuru ekmekti bazen muradım.
Yine de kimseye kin tutmadım ben,
Kader ne verdiyse onu yaşadım.

Çocuklar severdi bazen başımı,
Bir tutam otla dost olurdu bana.
İnsan dediğin çok değişir ama,
Sadakat yakışır en çok hayvana.

Akşam iner yorgun göz kapaklarıma,
Ay vurur sessizce taşlı yollara.
Ben yine düşünür dururum içten:
“İnsan mı yük ağır, yoksa yıllar mı daha?”

Eşeğim ben, ne yapabilirim ki,
Dil bilmem, hileyi hiç öğrenmedim.
Ama bir şeyi iyi anladım ömrümce:
İnsanlar kadar kimse yormadı beni.