Siz takılınız birbirinize üç beş şair diye,
İsimlerinizi süsleyin boş övgülerle.
Ben böyle iyiyim kendi yalnızlığımda,
Ne makam peşindeyim ne sahte alkışlarda.

Birbirinize methiyeler düzer durursunuz,
Aynı sözleri yüz kere ezer durursunuz.
Şiiri değil birbirinizi över durursunuz,
Sonra da kendinizi şair sanırsınız.

Şairlik etiketle, unvanla olmuyor beyler,
Yürek yanmadan mısralar dile gelmiyor.
Acıyı bilmeyen, hasreti çekmeyen kalem,
Ne kadar yazsa da şiire dönüşmüyor.

Ben rüzgârla konuştum, yağmurla dertleştim,
Gecenin sessizliğinde kendimle yüzleştim.
Bir tek dizenin yükü için yıllar tükettim,
Siz ise gölgelerinizle yarışa girmişsiniz.

Ne beni ölçün ne de sözümü tartın,
Her gönlün kendine göre bir yangını vardır.
Kiminin sesi yüksek çıkar meydanlarda,
Kiminin bir mısrası ömür boyu yaşar.

Bugün varsınız diye göğe yükselmeyin,
Yarın adınızı hatırlayan da bulunmaz.
Şiir dediğin gösterişe boyun eğmez,
Hakiki söz, günü gelir kendini duyurur.

Siz takılınız birbirinize üç beş şair diye,
Ben yine bildiğim yoldan yürür giderim.
Kalemim vicdanımdır, yüreğim mürekkebim,
Kimseye eyvallah etmeden yazar giderim.



“Şairi kalabalıklar değil, zaman sınar.” – Nafiz Karak.