Yine seninle başlıyorum güne...
Geceden kalma düşlerimin kaygısıyla
Yaşadığımız bir şey yok biliyorsun
Söz geçiremiyorum şair yanıma
Kışlarımı bir hüzne dönüştürüyorsun
Sessizce süzülüyorsun ufuklarıma
Gecenin içinde geceler seziyorum
Ey! Benim yalnızlığıma sırdaş olan
Dost mermileri geçti içimden
Herat’ ta kandiller yanıyor
Solgun ışıkların sisli penceresinden
Şehla bakışları ürkek bir kız
Uyandırıyor beni kan kokulu geceden
Tenimde ince bir sızı
Çöl rüzgarları kılcal damarlarımda
Ruhuma dalga dalga yayılan ezanlarla
Sunakların giz dolu odalarında
İhtiram nöbetinde bekliyorum
Hercai bir telaş içinde...
Yollarım uzuyor, dağılıyor bulutlar
Bir veda mı sözlerin, yoksa bir ağıt mı
Unuttum sevdamızın en tutkulu çağını
Bırak geride kalsın bu şehrin tuzakları
Denizleri bir ateş çemberi sarıyor
Sahipsiz, bir ceset gibi susuyorum
Kurşuni bir yağmurun altında
O davetkâr bakışlarınla
Kirli düşüncelerin altında
Yetmez mi ruhumu zehirlediğin
Yetmez mi sızdığın uykularıma
Ne zaman dalıp gitsem kül rengi bulutlara
Bir ok saplayıp bağrıma
Bekliyorsun umursamaz tavırlarla
Ayrılığı anlatan tabloların
Hüzünlü manzarasında
Bilmelisin unutmak yok olmaktır bu yolda
Kaybolmaktır sessizce mısralarda

Mehmet Nurettin Üstün