Bu destan dilimde çözülmeden gülüm
Erimez dağlarımın karı geçemem
Ömür sermayemle tükenir sözüm
Bir bardak su bile ellerinden içemem
Sevsem bile sevdiğimi diyemem

Düşmanım yok dertler bana yetişir
Umudum yok, hatıralar silinir
Cümle kurt kuş, bedenimi üleşir
Sorsan beni tanıyan yok, bilen yok
Kaybolmuş dostluklarda vefa yok

Sokaklarım geçit vermez set olur
Kar yağar bu gönlüme buz olur
Hasretin yüreğimde köz olur
Gelemem çağırsan da ferim yok
Kalmışım çığ altında canım yok

Sözüm olmaz âşıkların bağında
Düşmüşüm yılanların, yalanların çağına
Hiçbir merhem fayda etmez yarama
Çıksam yola ışığım yok, aşım yok
Çeksem yayı fırlatacak hedef yok

Tarih beni ozan diye yazar mı
Göz yaşlarım sayfalara sığar mı
Çekip gitsem gülüm bana kızar mı
Toprağım yok, köyüm yok neredeyim
Yıkılmış sarayım, şimdi viranedeyim.

Mehmet Nurettin Üstün.