Şu göğüs kafesime sığmayan gönlüm
Bir kuru latifeyle kırıldı nedense
Yar bağrını ok gibi delerken sözüm
Şimdi duyulmuyor feryat etsem de

Halimi bir bilen, o var diyordum
Kan aksa yaramı sarar diyordum
Sevmese de şiirimi, dinler diyordum
Habersizce kırılmış kalemim nedense

Elbette geçerim bu çölü de sonunda
Uğrular yollarıma pusular kursa da
Yar dudak bükse de mısralarıma
Değişmez feryadım dinlenir diyordum

Unutulmuş gariplerin, yiğitlerin ardında
Yatardım hasretiyle rüyalarda yanında
Dertle insan ozan olur, çıkarmış dağlara
Kimsesizlik kalbime çivilenmez diyordum

Gün bitti, yol tükendi, dağıldı kervanlar
Gecelerim ışıksız kayboldu kılavuzlar
Kızsam da sevdiğimi bilseydi o yar
Çözülürdü dilimin bağları diyordum.

Mehmet Nurettin Üstün