Seni bu ıslak kaldırımlarda terk ediyorum Elena
Kararacak bu şehrin ışıkları
Cesedimi yağmurlar yıkayacak
Hiç kimse bilmeyecek yalnızlığımı
Benim savaşım burada sona eriyor
Kıyamet tetikliyor umutlarımı
Bedenim toprağa dönüyor
Bir akın hevesiyle çıktığım yolda
Herkes dönerken birden bire geriye
Bir ben kalıyorum düşman saflarında
Sustur bu şehrin müzik seslerini
Yükselsin yeniden ezan sesleri
Sen sisli havaları sevmezsin biliyorum
Ben ağaçsız, ormansız dağlarda
Çağın ordularına meydan okuyorum
Bozkırın gölgeli bulutlarında
Sanki siyah gözlerini görüyorum
Yoksa yalan mıydı bu sevda
Hüznün çizgileri sinmiş dudaklarında
Düşüyorum bir derin boşluğa
Simurg’ların alevli kanatlarında
Bilmiyorum sen kaç yaşındaydın
O sürgün vagonlarında
Gecenin renklerine bürünen gökdelenler
Çığlıklarını nasıl da gizliyor mazlumların
Hesap vakitleri yaklaşıyor Elena
Sessiz ve suskun yaşayanların…
Bu sis, bu duman, bu çığlık
Bu alev bulutu yutacak bizi
Sen bozkırı bilmezsin, kekik kokularını
Günah çukurlarının nazlı çiçeği
Benim kavgam burada bitiyor
Merhameti tarumar olmuş şehirlerde
Bir cinayet romanı yazıyorum
Rüyalarım uzanıyor geçmişten geleceğe
Terk edilmişlik duygusuyla yaşıyorum
Gözlerinde bir ürkek yansıma
Ne garip bir hayatımız var değil mi Elena
Sanki seninle Araf’ta gibiyiz
Bir yanda ölümüne bir sevda
Bir yanda ilham veren yalnızlığın büyüsü
Keşke hiç durmasa diyorum şu yağmur
Benim için veda vakti geliyor
Sahipsiz bir ok saplanıyor sırtıma
Gülüşlerin bir teselli olmuyor
Yeniden dönüyorum karanlık ufuklara
Tahammülüm kalmadı anla beni Elena
Benimle bu gurbete katlanamaz yüreğin
Kim tanır söyle beni bu ıssız sokaklarda
Kim inanır seninle bu anlamsız yokluğa
Benim aşkım burada son buluyor Elena
Düşüyorum dönülmez bir sonsuz yolculuğa.

Mehmet Nurettin Üstün