Sen bilmezsin belki ama
Ben seni severken
Gülüşünden çok susuşuna inandım.
İnsan en çok
Söylemediklerinden tanır karşısındakini.
Bakışlarının ucunda duran o yorgunluk,
Bir gün toparlanıp gidecek birinin
Sessiz provası gibiydi.
Ben yine de kaldım,
Çünkü kalmak bazen aklın değil
Yaranın verdiği bir karardır.

Seni içime alırken
Gideceğini bile bile sevdim belki de.
O yüzden bu kadar derin,
O yüzden bu kadar acı.
İnsan hazırlıklı olduğu acıya
Bu kadar yanmaz sanır
Ama yanıyor işte,
Bilmek hiçbir şeyi hafifletmiyor.

Bir mevsim bıraktın içimde,
Ne adı konulabilen
Ne de geçip giden.
Her şey eksik,
Her şey yarım kaldı.
Saatler ilerliyor ama
Ben aynı anın içinde
Defalarca kayboluyorum.
Zaman akıyor,
Ben senin gittiğin yerde
Takılı kalıyorum.

Şimdi geceleri
Bir odanın içinde dönüp duruyorum.
Eşyalar yerli yerinde
Ama ruhum dağınık.
Aynaya her baktığımda
Biraz daha eksilmiş bir yüz görüyorum.
Kendimle konuşuyorum uzun uzun,
Sanki sen dinliyormuşsun gibi.
Bazen susuyorum,
Çünkü anlatacaklarım
Beni bile korkutuyor.

İçimde bir an var,
Tam kopma anı.
Bir kelime daha duysam
Dağılacağım.
Bir nefes daha alsam
Çökeceğim.
Dudaklarımdan kalbime
İnen o sızı
Artık yolunu ezberledi.
Ağlamıyorum bile,
Çünkü bazı acılar
Gözyaşıyla hafiflemiyor.

Seni benden alan kadere değil,
Beni senden vazgeçiremeyen
Bu inatçı kalbe kızgınım.
Çünkü alışmak dedikleri şey
Unutmak değilmiş,
Yokluğunu taşımayı öğrenmekmiş.
Her gün biraz daha ağır,
Her gün biraz daha sessiz.

Şimdilerde senden bana kalan
Kapanmasın diye
Her gece yokladığım yaralarım.
Acıyorsa yaşıyorum diyorum,
Geçmiyorsa
Hâlâ seviyorum.
Bu bir teselli değil,
Sadece bir gerçek.

Belki bir gün
Bir yerde
Adımı duymadan hatırlarsın beni.
İçine kısa bir sızı düşer,
Sebebini bilmezsin.
Geçer sanırsın,
Ama bazı sızılar geçmez,
Sadece susar.

Ben artık yokluğuna alışmaya çalışıyorum.
Boynum bükük,
İçimin okyanusuna bırakıyorum
Sözsüz yaşlarımı.
Belki bir ölüm gelse
Bu kadar zorlamazdım kendimi.
Çünkü ölüm gelir ve susar,
Senin gidişin
Her gün yeniden konuşuyor.

Cemre yaman