bir şey oldu sana
adı konmayan bir düşme gibi
sandalyenin altına kaçan bir vida
gün boyu tık tık eden bir eksiklik gibi

bana ne oldu diye sordun
soru değil bu
içinden geçen bir ambulans sesi
kimseye çarpmadan
kendine çarpan

aynaya baktın
yüzün hala yüz
ama içindeki ışık
yanlış prize takılmış
titrek bir gece lambası

kalbin bir dosya gibi bozuldu sanki
açılmıyor
üstüne tıklıyorsun
beyaz bir ekran
ve kocaman bir sessizlik çıkıyor

çok yordular seni
bunu kimse söylemedi
sen kendini yormuş gibi yaptın
işte insanın en kibar yalanı bu
kimseyi suçlamadan dağılmak

evin içinde dolaşıyorsun
eşya bile tedirgin
çekmeceler konuşmuyor
kapı kolu bile
bir şeyi hatırlamak istemiyor

bir yanın
çocukluğun sobalı banyosu
buğulu bir ayna
öbür yanın
istanbul gibi
kalabalık ama tek kişilik

bana ne oldu
diyen ağzın değil
göğsünün içindeki kuş kafesi
kuş yok
ama kapı açık
rüzgâr girip çıkıyor

şimdi gel
otur yanıma
hiçbir şey anlatmadan
bir bardak su gibi duralım
çünkü bazen iyileşmek
dünyaya yeniden yüklenmektir

ve bil
sana olan şey
senin suçun değil
bazen insan
sadece çok insan olur
ve taşar