Aşkı bilmese de gönlü taş olan,
Yürek sevdi miydi güle dönüşür.
Öyle yaşar gider içi boş olan,
Yanar katre katre çöle dönüşür.

Kapan seccadeye, iste kısmeti,
Şükredip Rabb’ine eyle minneti.
Üstümüze her gün Hakk’ın rahmeti
Yağar damla damla göle dönüşür.

Sükût sabır olup dağa dayansa,
Uykudan yediler, pirler uyansa,
Dünya tekrar yedi renge boyansa,
“Hakk olmaz” dedi mi küle dönüşür.

Yollar menzili ardında bekler,
Seven sevdiğini koynunda saklar.
Azrail arada gelir bir yoklar,
Hakikati gören kula dönüşür.

Kendini kaybedip bulan insanın,
Küpleri zikirle dolan insanın,
Tevhid nişanesi olan insanın
Ağzı susar, gözü dile dönüşür.

Gönül aynasına bakıp görenler,
Ve aleyküm selam, selam verenler,
Ağzımıza bir tat sürse erenler,
Zehir olsa dilimiz bala dönüşür.

Hûlar ile ölen gayrı ayılmaz,
Yanar için için, aşka doyulmaz.
Aşk ile ölenler ölü sayılmaz,
Dua avuçlarda yele dönüşür.

Söz kıvılcım olur, düşer dünyaya,
Kimi söyler, kimi dalmış rüyaya.
Harunî, yazdığın sığmaz deryaya,
Gönülden gönüle sele dönüşür.

Harun Yıldırım