Senelerden sonra, selamı geldi ,
“Ver,” dedi gözlerim ağladı yine,
Dedim, “Ne bu telaş, bir şey mi oldu?”
“Var,” dedi gözlerim ağladı yine.

Geriye yaslanıp şöyle kasıldı,
Birazcık yutkundu, sesi kısıldı,
Kirpiğime birkaç damla asıldı,
“Ar,” dedi, gözlerim ağladı yine.

Konuştukça birkaç adım yürüdük,
Yürüdükçe için için eridik,
Oturacak kuytu bir yer aradık,
“Dur,” dedi, gözlerim ağladı yine.

“Vay be, vay!” diyerek döndü başını,
Kaldırdı yukarı, dikti kaşını,
Yumruğunu tutup sıktı dişini,
“Zor,” dedi, gözlerim ağladı yine.

O orda ben burda olduk yabancı,
Birimiz yolcuyuz, birimiz hancı,
Dedim, “Dinmiyor ki bendeki acı,
“Sar,” dedi, gözlerim ağladı yine.

Aklına gelmişti o güzel günler,
Seven sevdiğini böyle mi anlar?
Dedim, “yanaĝında, nedir ki bunlar?”
“Ter,” dedi, gözlerim ağladı yine.

Gülmedi talihim, bitti umutlar,
Üstümüzde gezdi kara bulutlar,
Onun olsun onun tüm mutluluklar,
“Yâr,” dedi, gözlerim ağladı yine.

Harun Yıldırım